Say ki bu adam gitti | Blog ve Wolkanca

Sen ki sesin rüzgar, varlığın hayal, renklerin uçuk ve tebessümlerin kaçamaktı. Küçük bir hıçkırıktın gecemin sessizliğine damlayan. Sen ki yaşanılmaya çalışılan bir düş yangını. Çek gemilerini benim sularımdan… Bütün kıyıları kurşunlanmış, bütün suları bıçaklanmış bir denizdeyim. Rengine rehnedilmiş bir gece giydiriyorum üstüme. Şakacı bir sitem iliştiriyorum usulca yokluğuna. Bir bilsen aklımdakini! Sustumsa, alıngan bir cümlenin kahrını düğümleyesin diye. Sen ki ilk vazgeçemeyişim, ilk kıskançlığım, ilk ömrüme yazdığım, uzaklardan sevdalandığım, kızdığım, affetmediğim, affedemediğim. Olmayacak bir duaya amin demek gibi sevdiğim, hep geç kaldığım. Saatini şaşırmış dönüşlerin bir anlamı yok. Şimdi sen geç kaldın. Say ki bu adam gidiyor, karanlığın ve kalabalığın zifirine savurmuş yüreğini… Aklında hep cehennem, ateş, yalan, ayaklarında bir eşkiya sessizliği, yüreğinde ihanetin fısıltıları olan bir kadın sevdim ben. Bir intihar cesaretiydi bomboş varlığına, dopdolu varlığına tutunmak. Sevdikçe bir yıkım çoğaltıyorum içimde darağacı lezzetinde. Say ki bu adam gidiyor, ayrılığın izini sessizliğe gürültüsünü yüreğine savurmuş. Sen ki sesin rüzgar, varlığın hayal, renklerin uçuk tebessümlerin kaçamaktı. Küçük bir hıçkırıktan gecemin sessizliğine damlayan. Sen ki yaşanılmaya çalışılan bir düş yangını. Çek gemilerini benim sularımdan… Say ki bu adam gidiyor, gölgelerinde sıyrılıp, yol-yordam bilmez düşlerimi adımlıyor. Sen ki bütün yansımana günah duygusu bulaştıran kadın. Ben ki hiçliğe açılan kapının eşiğinden gitmeye geç kalmış adam.. Say ki bu adam gitti, masal bitti…