Büyümek ne kadar sancılı bir süreçmiş meğer…

Zorluklara karşı koyamıyoruz, engel olamıyoruz acılara. Bazı zaman bazı şeylerin farkındayız elbette ancak silkinipte dur diyemiyoruz.
Yani zaman hem lehimize işliyor hem aleyhimize..

Yitiriyoruz..
Yitirmeyi hayatın cilvesi, gerekliliği sayarak, kaybediyoruz elimizde avucumuzda ne varsa. En çok da sevgiyi bitiriyoruz. Sevmeyi ve sevilmeyi yok ediyoruz hesapsızca..
Gün geliyor ki insan eli koynunda kalıyor.

Hani bir gün bir düş büyütüyoruz,
mutluluğu yazıyoruz sonra mutlu olduk sanarak.
Ve yine bir gün düş ölüyor…
İşte o zaman eksik büyüyoruz..
Sevmeyi yitirmek zannetmeye başlıyoruz.

Şimdi ben büyürken içimde eksik sevgin…

“Büyürken, içimde eksik sevgin..” için 6 Yorum

  1. sedat diyor ki:

    eger ısın ısın ıcınde nur var sa kusura bakmayın ama ustune bısey demek dusmezzz……

  2. zeynep diyor ki:

    kuzen digerleri gibi buda süper bişey.

  3. mathilda diyor ki:

    yapılmaz ki Lal böyle çoook güze yazmışın ellerine sağlık kardeş :razz:

  4. lal diyor ki:

    teşekkür ederim. beğendiyseniz ne mutlu bana :oops:

  5. Belkis diyor ki:

    :cry: seni çok seviyorum

  6. gösde diyor ki:

    super ne dıyebılırım kı

Yorum Yapın // msnİletişimleşin

Blogum Var!

Uyarı: Yazacağınız yorumun tüm harfleri ufak karakterlere çevrilip iletilecek, lütfen büyük harfle yazmayın, üzülürsünüz.