Ey blog insanı | Blog ve Wolkanca

Sanırım 2003 yılıydı, Msn Messenger şeyi öyle bir yayılmıştı ki ülkede çoluk çocuk genç yaşlı. O sıra Msn Spaces diye bir şey de geldi, vaktin de çok olduğu dönemler benim için, bende başladım yazmaya. Yazma hissi zaten içimde vardı bu çok olan vaktimle de birleşince ortaya ha bire içerik üreten ama o sıra henüz Boğaziçi Üniversitesi mezunu ağabeylerim dahil olmak üzere hiç birimiz Content management system'in farkında değildik, biz bilmiyorduk ama yapıyormuşuz meğersem ve takip eden yıllar da Web 2.0 diye bir durumun içinde olduğumuzu tam anlamıyla fark etmemiz 2005 yılına kadar sürmüştü.
2005 de vaktim biraz daha azalmıştı ama yazma hissi daha şiddetli olarak içimdeydi, arkadaşlarımın ısrarı ile wolkanca.com u tescil ettirdim. Minik bir araştırma ile WordPress ile iyi anlaşabileceğim düşüncesi oluştu bende, oysa yanıldığımı bir kaç yıl sonra günlük 40bin kişinin bloguma girdiğinde anlayacaktım.
Bunun yanında blogger da henüz Google'a satılmamıştı ve şirin bir servisti keşke o dönemde Google satın almış olsaydı sanırım şu anda blogger arabirimi ile bu yazıyı yazmış olurdum.

Günler günleri kovaladı, yıllar ardı ardına geçti. Artık Web 2.0. vardı ve artık internetten sadece alma değil internette verme orada üretme zamanıydı. Sıradan insanların seslerini duyurabileceği bir hale gelmesi, var olan araçların gün geçtikçe basitleşmesi ve kişinin hiç bir teknik bilgiye sahip olmadan 10 dakikada kendine bir alan sahip olması ile daha da bir mümkün hale geldi. Ve bloglar, blogların tüm interneti ele geçireceğini o yıllarda görmüş biri olarak gelecek senelerdeki gelişmelere hiç şaşırmayacaktım. Oldu da. Sonraları bunun üzerine çeşitli girişimler oldu, blogcu geldi, bildirgec ve hafif ortak olup adına Pilli dediler, öyle oldu böyle oldu, bir sürü servis bir sürü iş ve bu güne geldik.

Otobüste de blog yazılabilir

Tüm bu serüveni yaşadım. Ve tüm bunları en başından beri kendimi geliştirme ve bir iş olarak gördüm, elbette çok çeşitli blog yazma şekilleri vardı, herkesin kendi kafasında belirlediği bir blog tanımı oluştu. Bloglar öyle büyük sosyal oluşumlar haline geldi ki, buluşmalar, toplantılar derken konferanslar olmaya başladı. Tematik bloglar arasında aynı şeylerden hoşlanan arkadaşlar blogları ile bir araya geldi, günler ve çok çok çeşitli ve hoş organizasyonlar düzenlendi. Blog kardeşiği adıyla zoque isimli guzide forumun da katkılarıyla birlikte güzel buluşmalar, tanışmalar oldu.
Kimileri yazdığı blog sayesinde kendine eş buldu, kimileri iş, kimileri kendini mesleki alanında geliştirdi, kimileri başka şeyler. Sonuç olarak insanlar bu sosyalleşmeyi sevdi. İsimlerini tek tek yazamayacağım ama tüm bunlara bağlantılı olarak onlarca web servisi gelişti.

Ben de kendimi arşivledim, geliştirdim ve sosyal kazanımlar elde ettim elbette, fakat hiç bir zaman bunu çok ciddiye almadım. Çünkü blog yazmak en başından beri içimde var olan yazma hissi ve zaten var olan boş vaktimi değerlendirmekten kaynaklanıyordu. Bu şeyin çok fazla okunması benim suçum veya ekstra bir çabamdan kaynaklanıyor değildi, bu benim ülke insanın ortalama zekasını ve düşüne yapısını çok iyi kavrayan biri olmamdandı. Çünkü ben biliyordum ki insanlar iki yüzlüydü ve en çok okunacak yazılar bunlar olacaktı, benim gerçekten yazmak istediklerim değil. Öyleyse ben yazmak istediklerimi de yazıp aralara insanların istediklerini de serpiştirmeliydim ki insanlar benim gerçekten yazmak istediklerimi de okuyabilsinler, farkında lığı yaratabileyim.

Ve gördüğünüz üzere oldu bu, 2006 yılının sonunda blogum günlük 20bin kişi ile buluşuyordu, ve diğer tüm verilere göre asla göz ardı edilemeyecek bir mecra olmuştu. Belirttiğim gibi yazmaktan başka ekstra hiç bir şey yapmadım, hatta şunu söyleyebilirim ki bir arkadaşıma bak ben bunu yazdım benim blogum bu okusana bile demedim.

Daha önceki yazılarımda da belirttiğim gibi bu maceranın en başından beri benle birlikte olan ve yazan arkadaşlar da vardı, bunların içinden yoğunluğu nedeni ile daha sonraları yazmaya devam edemeyenler de oldu, bu arkadaşların içinde Dmoz editörleri ve diğer web projelerini yaratan o oluşumların içinde olanlar da oldu. Hatta eski dönemlerde blogcu.com un Nokta A.Ş. ye satılmadığında blogcu yu geliştiren onun sahibi arkadaşla Msn muhabbetlerimiz dahi oluyordu. ( E tabi parayı bulunca unuttular bizi (: ) Blog.wolkanca.com da para vermiyorduk ama dostluk ganiydi, insanlık ve samimiyet bolca var idi hala da var.

Asıl sizlerle paylaşmak istediğim konu şu ki arkadaşlar, gelin siz blog yazma durumunu büyütmeyin, hayatınızın tamamını ona adamayın, siz yazın istediğinizi, içinizden geleni, bırakın diğerleri nasıl düşünürse düşünsün, bırakın didişmeyi. Bu şeyden keyif almanın tek yolu, yazdığınız blog ile kendinizi ayrı tutmanızdır, insanlara blogunuzdan bahsederken blog olarak bahsedin, ve bir blogcu kişi hakkında bahsederken onun sadece blogunu bilerek kafanızda fikirler oluşturmayın, çünkü blog yazarı bloguna sadece yazdıkları ile var olmamıştır, onun yazmadığı ve yazdıklarından da çoğunun aslında öyle olmadığı durumlar da vardır. Zira yazmak iki kere yaşamaktır, zordur ve yazılmış bir şey çok önceki yaşanmışlıklardan alınan ders ya da onun minicik bir kesitinden ibarettir.