Blog ve Wolkanca » Yalnizlik

Teknoloji ve Yalnızlık

wolkanca — Wed, 14 Nov 2007 19:18:12 +0000

Teknoloji insanları yalnızlaştırır mı? Bu yazımda buna değinmeye çalışacağım. Baştan belirteyim, öyle çok uzmanvari ve teknik cümleler okuyacağınızı sanmayın, burada her zamanki samimi ve tabiri yerindeyse eğer blogca bir makale okuyacaksınız. Zaten bloglar samimiliği ile diğer sitelerden farklıdırlar, öyle değil mi?

Teknoloji kısaca; çağımızda insanoğlunun gereksinim duyduğu işleri yapmakta kolaylaştırıcı yenilikler getiren alet, araç vs. yapılması, üretilmesi için gerekli olan bilgi ve yetenektir. Daha açık bir dille açıklamak için bir örnek vermem gerekirse teknoloji, Ankara dan İstanbul a herhangi bir vasıta ile 6 saat de gidilirken bunu getirilecek yenilik ile 4 saate indirmektir. Kabaca insanoğlunun tüm yaşantısına etki edebilen bir terimdir teknoloji.

Konumuzda bahsedeceğimiz yalnızlık ise, geçmişte kalabalık aileler ve ona bağlı dernek, kahvene vb. bilumum sosyal durumun, günümüzde azalmasıdır. Bu bireyin yalnızlaşması direkt olarak teknolojin getirdiği iletişim kolaylığı ve bir makineye bağlı kalan bireyin etrafındaki insanlar ile etkileşip sosyal bir durum meydana getirmediği tezidir.

Hepimiz aslında hayatımızın her safhasında teknolojileri kullanırız, örneğim prezervatif bir teknolojidir Tüp bebek tedavisi de tıbbi bir teknolojidir. Yani kısaca hayatımızın her alanında teknoloji ile yaşarız.

Peki, nedir bizim teknoloji ile alıp veremediğimiz ve nedir bu yalnızlaşıyoruz korkusu? Bence insanlar bazı teknolojileri yanlış kullanıyorlar veya aşırıya kaçabiliyorlar, dolayısıyla zamanlarının tümünü gereksiz uğraşla geçiren insanların, sosyalleşme, karşılıklı iletişime vakti kalmıyor ve yalnızlaşmış oluyor. Hâlbuki yine örnek vermek gerekirse, internette geçirdiğimiz vaktimizi henüz internete bağlanmadan işlerimizi planlamış olsaydık ve sonrasında internete bağlanıp planladığımız işleri halledip zamanımızı doya doya sosyalleşerek yaşasaydık yalnızlaşmış olmazdık.

Bence teknoloji insanları asla yalnızlaştırmaz, aksine daha da sosyal bir insan haline getirebilir. Kendimden örnek verecek olursam, ben 2005 yılında blog yazmaya başlamadan önce olduğundan tam belki 100 katı daha fazla arkadaş ve sosyal ortam sahibiyim. Bloglarında bir teknoloji ürünü olduğunu biliyoruz, sizde muhtemelen genel okuyucu kitlem olan bir blog sahibisiniz ve son dönemde dünyanın en büyük firmalarının düzenlediği blog konferanslarını, blog gruplarının toplantı ve etkinliklerinden haberdarsınızdır. Bu ne demek oluyor? Bu şu demek oluyor teknoloji doğru ve akıllıca kullanıldığında yalnızlaştırmaz aksine teknoloji doğru kullanıldığında hiç olmadığınız kadar sosyalleşebilirsiniz.

Çoğumuzun teknoloji denince aklımıza ilk gelen araç bilgisayardır. Bu çok doğaldır çünkü bilgisayarlar sayesinde dünyanın öbür ucunda olan bilgi saniyeler içinde avucumuzda olabilir ve yine bilgisayarlar sayesinde karmaşık tüm mimari veya mühendislik işlemleri programlanıp gerçekleştirilebilir, ortaya belki bir otomobil, beklide bir gökdelen inşaatı çizimi çıkabilir.

Siz bu yazıyı bir teknoloji ürün ile okuyorsunuz ve ben bu yazıyı yine bir teknoloji ürünü olan bir alet ile yazıyor, teknoloji ütünü olan bir sistem ile sizlerle buluşturuyorum. Her geçen gün insanlık daha kolay ve daha etkili iletişime doğru yol alıyor, okullarda projeksiyon cihazları ile, taşınabilir bilgisayarlarla daha etkili ve eğlenceli dersler yapılıyor ve bu durum insanı nasıl olurda yalnızlığa itebilir ki?

Sosyalleşmenin internetteki yansıması sosyal networklar adı ile karşımıza çıkar ve bunların dünyada en çok bilinenlerden başlarsak Facebook, Myspace diye sürer gider. Birçok mesleki gruplarında bulunduğu bu networklar ülkemizde bilinenin aksine aslında doğru kullanıldığında iş ilişkileri, firmalar için yeni pazarlar vs. dönüşebilir.

İşin bir diğer boyutu da ülkeler arasındaki farklılık, açacak olursam ülkemizde bu tür teknoloji ve yalnızlık üzerine bir araştırma yaptığımızı var sayarsak diğer ülkeler ile farklılıklarımızı görmek zorundayız. Yine bir örnek vererek daha anlaşılır yapmak istiyorum konuyu. Geçtiğimiz aylarda Avrupa nın bir ülkesinde ( ülkenin adını hatırlamıyorum ) bir sokak röportajı yapılıyor, insanlara genç, yaşlı ayırmaksızın internette hangi browser ile dolaşıyorsunuz diye soruluyor. Firefox mu yoksa İnternet Explorer mı diye gelen sorulara 60 - 70 yaşlarında bir vatandaş bile fikir beyan edebiliyor. Oysa ülkemizde o yaşlarda bir vatandaşa Firefox mı İe mi diye bir soru sorarsanız ya size kötü kötü bakar yada o nedir yeniyor mu? diye soracaktır. Yalnızlaşan gençlerimizdir, çünkü orta yaşın üzerindekiler teknolojiye öcü olarak bakmaktadırlar, bunun nedeni tartışılabilir ama nedenlerden bir tanesi bana göre insanlarımızın alışagelmiş yöntemleri bırakmak istememesi yani tembellikleridir. Yeniliklere açık olmayan bu insanlarımız yüzünden gençlerimizin yalnızlaştığı işte bu noktada doğrudur. Yalnızlaştıran teknoloji değildir, zaman ilerlediğinde ve dünya standartları yerleştiğinde teknolojileri bazı yaptırımlarla kabullenen, ( bknz: web sitesi olmayan firmaya hapis cezası ) ve sonrasında dünyada yalnızlaşan bizler bunu kendimiz yapıyoruz. Teknoloji korkulacak bir şey değildir, dünyada teknolojisi en ileride olan ülkelerin daha zengin olduklarını görüyoruz ve hepimizin evinde veya ceplerinde o ülkelerin etiketleri yazılı ürünler varıdır. Peki biz neden teknoloji insanı yalnızlaştırıyor diyerek bahane uydurup teknoloji üretmiyoruz? Bu hiç mantıklı değil. Kendime hep sorarım neden Türkiye dn global bir internet projesi çıkmıyor, Türkiye nin bu genç potansiyeline rağmen neden ülkemizde bu projeler çıkmıyor bunu konusunda yetkili herkesin kendisine sorması gerekli sanırım. Ötnek vermek gerekirse bir Facebook, neden bu ülkeden çıkmadı? Bir Youtube, neden çıkmaz?

Atom bombası yapımında kullanılan teknoloji daha farklı doğru yönde kullanılsaydı düşünsenize belki dünya daha farklı bir yer olabilirdi, tarih bombaların faciasını yazmazdı. Sonuç olarak iş dönüp dolanıp insanın teknolojiyi doğru kullanıp kullanmadığına geliyor, doğru ve etkin şekilde kullanıldığında teknoloji biz insanoğluna faydalı nimetlerini sunuyor.

© 2005 - 2008 wolkanca. Bu yazi http://blog.wolkanca.com/ adresine aittir, blog.wolkanca.com sitesinin yazilari yalnizca izin alinmak kaydi ile alinti yapilabilir ve yayinlanabilir. Lutfen yapacaginiz alintilarda link verin ve izin alin bu ahlaki kurallara uygun olacaktir. Sitenin yazilarini izinsiz baska yerlerde yayinlayanlar 551 nolu fikir haklari yasasini ihlal ettigi ve bundan dolayi haklarinda kanuni islem yapilacagini bilmelidirler.

Etiket: Fikirsel, Hayat, iletisim, insanlar, internet, Makale, Teknloloji, Teknoloji, Yalnizlik

Bunu okuyan şunları da okur;

Kayıp kent

wolkanca — Thu, 08 Mar 2007 18:31:59 +0000

Kayıp bir kentte yalnızlık düşleri görürdüm eskiden. Düşümde biri dolaşırdı benimle. Yağmur sularınla karanlığa doğru kaçardı benden. O kimsesiz kayıp kentte, kaybolurdum sırf onu bulacağım diye… Hızlıca bir adım atardım ıssız kentin karanlık sokaklarına. O hep kaçar, hep koştururdu beni peşinden. Gitmezdim bazen. Her köşeyi dönüşünde arkasına bakardı o zaman… Ben ise herhangi bir sokağın herhangi bir kaldırımına oturup gelmesini beklerdim onun. Ama hiç gelmezdi… Uyanmayayım derdim bu düşten, hiç olmazsa o gelene kadar uyanmayayım. Ama tam köşeyi dönerdi ki… Gözlerimi açardım geceye. Hüzün kaplardı tüm bedenimi.

O kayıp kentin herhangi bir kaldırımında kayıp çocuklar vardı geceleri… Dudaklarında bir şarkı bir tekerlemeyle belki, birbirlerini kovalıyorlardı umarsızca bağıra bağıra, özgürce… Onları seyreden yaşlı gözlerim dönemeçleri keserdi her seferinde…

Kayıp kente rengarenk bir kar yağdı bir kere. Altında aşıklar dans etti birbirlerini bulup… Ve ben yine bir kaldırıma oturup köşelerden hızlıca dönen ve bana her seferinde el sallayan onu seyrettim çaresiz… Çok yaklaştığımda kaybolduğunu gördüm…

Ve yağmur yağdı kentime. Ve yağmur yağdı sokaklarıma ve kaldırımlarıma… Ve bu gecede uyandığımda kayıp kentte aynaya bakıyorum, kaçıyor suretim… Düşlerinde benliğini kaybeden ben kovalıyorum onu kayıp kentimin sonsuz dönemeçlerinde…

Yalnızlığımın çaresiz düşsel sessizliğinde…

Etiket: Alintilar, Aşk Meşk, Aşk Meşk, Çocuklar, düş, Gece, Kent, Yagmur, Yalnizlik

Bunu okuyan şunları da okur;

Karamsarlık dolu bir yazı

wolkanca — Mon, 05 Mar 2007 17:43:58 +0000

Gitmeliyim artık… Senden, ondan, herkesten uzağa… Biliyorum burada durdukça daha çok can yanacak, duygular yıpranacak, ruhlarınız yorulacak, pes etmek isteyeceksiniz, uğrumda savaşmaya değmediğini göreceksiniz ve ben bu acıya katlanamayacağım, çekip gitmek isteyeceğim. Ne dur diyebileceksiniz ne de git… Daha da yıpranacağım, üzüntüden gözlerimin altı moraracak, dışarı vurmamaya çalışacağım ama ne kadar tutabileceğim bu kanlı gözyaşlarımı… Karanlık köşelerde dökeceğim kanlarımı; benim hep bir parçam olmuş ve ne kadar ağlasam da kurtulamadığım gözyaşlarımı… Ağlayacağım, ağlayacağım, ağlayacağım… Asla gitmeyecek, bitmeyecek, kurtulamayacağım onlardan… Ömrüm boyunca birilerini üzeceğim, daha çok kırık kalp ve sıkıntı bırakacağım arkamda ve artık gitmek isteyeceğim, belki de sonsuza kadar… Üzmek istemeyeceğim, kırmak istemeyeceğim, kederli ruhlarınızı bir daha rahatsız etmeyeceğim, bensiz kalacaklar artık… Gerçi ben olsam da içinizde, pek bir faydam yoktu… İşte bu yüzden bir şey fark etmeyeceksiniz ben giderken… Belki ufak bir çığlık , gitmeden son kez ağlarken kendi içimde.. Dışarıya kadar vuracak içimde hapsettiğim yalnızlık ve acı dolu çığlık… Yine yalnızım… Hep ağladım, hep üzüldüm, asla yapıcı olmadım hep yıkıcı oldum… Yürürken devirdim tüm güzel vazoları, artık çiçekle doldurulamayacaklar… Kandıramayacaksın artık kırık bir vazoyu güzel kırmızı bir gülle… Onun sana inancı zamanla eriyip yok olacak, izi bile kalmayacak, artık yanında değil karşında olacak… O zaman ne yapacaksın? İşte o zaman gitmenin daha uygun olduğunu anlayacaksın ve gideceksin… Suratından düşen bin parça, kalbin ellerinde ve tekrar tekrar kırılmış… Yapıştıramayacaksın artık, tamir edemeyeceksin asla, o kadar çok yama yapmışsın ki tamir edecek bir tarafı kalmamış… Ansızın bir rüzgar esse paramparça kalacak ellerinde… Gözyaşlarında yetmeyecek onu tamir etmeye artık… O kadar çok üzülmüşsün ki… Ah, yıpratmaya değer miydi kendini bu kadar? Birazcık sevgi için bile… Bak yine bulamadın ve kalbin yine boş bir şekilde elinde kaldı, yine gitmek zorunda olan sen oldun, yine ölmek isteyen bir sen kaldın… Bekledin işte gelmedi… Yine yalnızlığın korkusu kaldı sende, yalnızlık kaldı içinde… Ömrün boyunca taşıyacağın tek dostun ve aynı zamanda düşmanın olan yalnızlık… Bilmez kimse senin kadar yalnız kalmayı, geceleri sessizce ağlamayı. Yastığın ıslansa da yalnızlık acısıyla dolu o gözyaşlarınla, yine başını o yastığa koymak zorunda olduğunu kimse senin kadar iyi bilemeyecek… Hiçbir zaman anlayamayacaklar seni bu kadar üzen şeyi… Umursanmamanın bu kadar acı olduğunu… Çare bulamayacaklar sana… Sen yine o küçücük sevgiye muhtaç olup tüm yaşadıklarına rağmen, göz göre göre yeni yollara gideceksin, onu tekrar arayacaksın… Peki sonuç; yine hüsran… Ne seni gönülden seven bir dost çıkacak karşına ne de sana kendini tamamen adayan bir sevgili… Tüm kalbiyle… Bu asla olmayacak ve sen yalnız öleceksin ve bunun daha doğru olacağını göreceksin, onun ya da başkalarının da kalbini paramparça etmektense bu yolun en doğrusu olduğunu bileceksin ve o zavallı kalbin sonunda huzurla dolacak, sen aşkı öbür tarafta bulacaksın… Ölümü tattığın zaman…

Etiket: Aci, Gitme, Hayattan, Hayattan, Kalp, ölüm, Sevgi, Yalnizlik

Bunu okuyan şunları da okur;

Git artık kalbimden

wolkanca — Thu, 14 Dec 2006 23:18:22 +0000

Varlıkla yokluk arasında gidip gelen bi sevgi… Sürecek olan bu… En acı verici yanı ise hiçbir zaman karşılık bulamayacak olması… Yalnızlığın dayanılmaz gürültüsü kulak zarlarımı yırtcak gibi… Her yandan gelen sessizlik darbeleri… İşte bu benim yalnızlığım… Seninse mutluluğun… Değildir tabi… Ama yine de aynı şeyleri söylemek hoşuma gitmez bilirsin… Git artık kalbimden…

Etiket: Aşk Meşk, Git, Ivır Zıvır, kalbimden, Yalnizlik

Bunu okuyan şunları da okur;

afili yalnızlık

muzlupasta — Mon, 25 Sep 2006 10:11:52 +0000

6. cadde diye bir grup vardı hatırlarmısınız? İbrahim Tatlıses ‘in şarkısı Sabuha’yı sölüyorlardı. O grup dağıldıktan sonra grubun solisti Emre Aydın kaset yapmış. Daha piyasaya çıkmayan bu kasetteki afili yalnızlık şarkısının klibini buradan seyredebilirsiniz. Diğer şarkıları da çok harika . mesela belki bir gün özlersin . onu da buradan indirip dinleyebilirsiniz.Bu şarkıları dinlemenizi şiddetle tavsiye ederim.

Etiket: 6.cadde, Asili yalnizlik, Klip, Müzik, Müzik, Rock, Yalnizlik

Bunu okuyan şunları da okur;

Anamlar geldi

wolkanca — Wed, 20 Sep 2006 16:53:53 +0000

Ohh be abijim yaw nedir bu bekarlık rezaleti 1 aydan fazladır yalnızdım evde sap sap yemek yok bişi yok bu gün annemler geldi köyü buraya taşımışlar yine her seneki gibi fındık çok..

Etiket: Anam, Bekarlik, Findik, Ivır Zıvır, Karalahana, Koy, Wolkanca, Yalnizlik