Güzellikleri görebilmek | Blog ve Wolkanca

Bugün arkadaş bana dedi ki "ya Glsh bana bi hikaye anlat ama böyle işe yaradığımı hissedeyim çünkü bu aralar kendimi bir hiç gibi hissediyorum".
Bende ona düşündüm düşündüm aklıma bu hikaye geldi onu anlattım (vejeteryanlıkta böyle "hatırlama" olayları sık sık olmaz ben bile şaştım kendime )

Yazının tamamını okuyun »

Sonunda bitirdim vizeleri..! 1 haftadır yazmıyorum bloga. N’apıyım ya hiçbir şeye bakamadım anca çalıştım. O kadar ders kolay değil tabi. Ama nasıl kuduruyorum yazı yazmak için. Ha bire bir olay oluyor ha bire bir şey görüyorum. Blogcu olmak bu demek galiba. Yani yazmadan duramamak. İnternet ve bloglar her şeyim olmuş ben farkına bile varmada. Sen tekstil oku sonra hiç alakası olmayan bir alana yönel blog yaz, forum aç. Artık içimden geleni yapıyorum olsa da olmasa da.
Aklımda o kadar çok yazacak şey vardı bak unuttum…
Yazının tamamını okuyun »

Bu aralar nedir anlamıyorum ama herkes bana karşı içinde ne varsa dökmeye başladı. Yav tamam insanların bazı hataları olur ama hep mi ben hatalıyım..?!

Gerçi enteresan biriyimdir. Gel-gitlerle dolu. Çok da sertimdir açık söylemek gerekirse (bunu da yeni yeni öğreniyorum yani). Millet bu zamana kadar amma atmış içine benimle ilgili birçok şeyi. Duyunca çok şaşırıyorum. Yok bi de kendileri sütten çıkmış ak kaşıklar ya. Kötü olan benim. Ya ilk önce siz kendinize bakın sonra bana laf söyleyin. Deli oluyorum ya. Zaten derdim başımdan aşkın hem üniversite hem ikinci üniversite hem blog hem forum… Bide şimdi "ben" çıktım başıma. Ben neymişim be..!

Bazen anneme soruyorum "anne ben uzaylı mıyım. Başkalarına neden benzemiyorum..?". Annemde hep der ki "sende sorun yok kızım sorun başkalarında. Senin gibi akıllı ve ahlaklı bir kız uzaylı olamaz"…

Bugün Ahmet Durul'un blogunda gezinirken ( ki çok seviyorum blogundaki yazıları okumayı ) bir söz çıktı karşıma "Hiçbir şeyi kişisel alma. Başkalarının seninle ilgili düşünceleri onları ilgilendirir, seni değil." Doğru söylüyor galiba. Bundan sonra ister uzaydan yanlışlıkla düşmüş olayım ister beynini çalıştıramayan ( ki hiç de değilim ) ben buyum ve ben "ben" olduğum içinde kendimi seviyorum. Teşekkürler bu sözü blogunda yayınladığın için Ahmet Durul.

Artık ben uzaylı falan değilim. Öyle düşünen varsa da bana ne

İlk iş günü gibi heyecanlandım valla. Kendi blogumda bile bu kadar heyecanlanmamıştım yazı yazarken. Her neyse gel gelelim bugünün ilk yazısına. Aslında hakkımda birşeyler karalayabilirdim ama bunun yerine gelen tepkiler sonucunda zaten bi şekilde anlaşılır tanınırız dimi
Bugün ilk konu olması dolayısıyla kısa ve öz birşeyler karalayım dedim. Bugün internette gezinirken karşıma çıktı:

Nazım Hikmet, Abidin Dino’ya sorar;
“Sen Mutluluğun resmini çizebilir misin? Abidin!!”
Abidin Dino;
“Mutluluğun değil ama, mutsuzluğunkini belki ” der.

Yazının tamamını okuyun »