
Hep elelesiniz dedi içi acıyarak.Onların sevgi dolu bakışlarında boğuldu sanki.Sevdiğinin yanında olamayışına isyan ediyordu o an. Napalım dedi ben de bir elimin parmak sayısı kadar daha beklicem gelicek….ben de tutucam elinden sımsıkı ; hiç bırakmamacasına bırakma asla dercesine.. dedi ama bunu duyan sadece yalnızlığı idi. Diyemedi yüzüne karşı hüzünlü bakışlarının sebebini.
O hep beklemeye özlem çekmeye mahkumdu sanki.Ve gün geldi o da yolcu etti sevdiğini. Ne zaman saatlerce görüşeceklerini bilmeyerek umutsuzca. O da bekleyecekti gelişini otogarda ve her seferinde yüreği sığmayacaktı içine taşacaktı heyecandan. Zaman akmıcaktı onu beklerken; zaman su gibi akıcaktı onunlayken.
Sen alışkınsın dedi özlem duymaya, beklemeye..
devamını okuyun »