Blog ve Wolkanca » Öykü

Anneler herşeyi bilir

muzlupasta — Fri, 20 Jun 2008 21:25:16 +0000

Mehmet ile Handan öğrenci olup, aynı evi paylaşmaktadırlar. Bir gün Handan ve Mehmet, Mehmet'in annesini yemeğe davet ederler, Mehmet'in annesi akşam yemeği süresince Handanı uzun uzun süzer ve aslında Handanın çok alımlı ve güzel bir kız olduğunu , acaba aralarında ev arkadaşlığından daha ileri bir boyutta bir ilişkinin mevcut olup, olmadığını merak eder.

Aklını okumuşçasına Mehmet annesine der ki:
'Ne düşündüğünü biliyorum ama emin ol ki sadece ev arkadaşıyız, ötesi yok.'

Akşam yemeğinden sonra Mehmet'in annesi evine döner. Aradan bir iki gün sonra Handan der ki:

'Mehmet,annen bize yemeğe geldiğinden beri gümüş çorba kasesini bulamıyorum'

Mehmet yanıtlar:
'Annemin almış olabileceğini tahmin etmiyorum ama ben yine de kendisine bir mektup yazayım.'

Oturur ve yazar:
'Anneciğim,Gümüş çorba kasesini sen aldın demiyorum, ama almadın da demiyorum. Fakat konu şu ki: sen bize yemeğe geldiğinden beri gümüş çorba kasesi kayıp. sevgiler oğlun Mehmet.'

Bir hafta sonra Mehmet'in annesinden mektup gelir:
'Sevgili oğlum: Handanla yatıyorsun demiyorum, ama yatmıyorsun da demiyorum. Fakat konu şuki: Handan kendi yatağında yatıyor olsaydı, gümüş çorba kasesini çoktan bulmuş olurdu. Sevgiler annen.'

© 2005 - 2008 wolkanca. Bu yazi http://blog.wolkanca.com/ adresine aittir, blog.wolkanca.com sitesinin yazilari yalnizca izin alinmak kaydi ile alinti yapilabilir ve yayinlanabilir. Lutfen yapacaginiz alintilarda link verin ve izin alin bu ahlaki kurallara uygun olacaktir. Sitenin yazilarini izinsiz baska yerlerde yayinlayanlar 551 nolu fikir haklari yasasini ihlal ettigi ve bundan dolayi haklarinda kanuni islem yapilacagini bilmelidirler.

Etiket: Anne, anneler, Geyik, Hikaye, Öykü, Sevgi

Bunu okuyan şunları da okur;

Hayat nedir?

edasuner — Fri, 25 Apr 2008 09:00:48 +0000

Eski zamanlarda Hint imparatoru, satranç oyununu yanında bir mektup ile hediye olarak Pers imparatoruna göndermiştir.
Mektubunda oyunla ilgili hiç bir açıklama yapmazken söyle bir mesaj yazmıştır;
"Kim daha çok düşünüyor , Kim daha iyi biliyor, Kim daha ileriyi görüyorsa O kazanır. İşte hayat budur…"
Pers imparatoru donemin en alim veziri olan Buzur Mehir ile bu mesajı paylaşarak, ondan oyunu çözmesi ve kendisinin de karşılık olarak Hint İmparatoruna hediye edilmek üzere başka bir oyun icat etmesini ister.
Vezir haftalarca çalıştıktan sonra gönderilen satrancın her tas hareketini ve oyunu çözer daha sonra da on günde tavlayı icat eder ve imparatora sunar.
Pers imparatorunun baş veziri Buzur Mehir tarafından 1400 yıl önce tasarlanan tavla oyunu; dünyanın en popüler oyunlarından biridir. Zaman kavramından alınan ilhamla tasarlanan oyunun zamana böylesine direnmesi son derece etkileyici. Senenin birliği olarak tavla bir tanedir. 4 kösesi 4 mevsimi, tavlanın içindeki karşılıklı 6'sarhane 12 ayı, pulların toplamı ayin 30 gününü, siyah-beyaz pullar gece ve gündüzü, karşılıklı 12'ser hane günün 24 saatini simgeler…
Hint İmparatoruna satranca karşılık olmak üzere tasarlanan tavla oyunuyla birlikte gönderilmek üzere söyle bir mesaj hazırlanır:
"Evet, Kim daha çok düşünüyor, Kim daha iyi biliyor, Kim daha ileriyi görüyorsa O kazanır. AMA BİRAZ DA ŞANS GEREKİR. İste hayat budur…"
ŞANS SİZDEN YANA OLSUN.

Lanblog versiyonu.

Etiket: Buzur Mehir, Hayat, Hayattan, Hikaye, Hint imparatoru, Öykü, Pers imparatoru, şans, satranç, tavla

Bunu okuyan şunları da okur;

Güzellikleri görebilmek

tamkarisik — Mon, 07 Apr 2008 12:38:22 +0000

Bugün arkadaş bana dedi ki "ya Glsh bana bi hikaye anlat ama böyle işe yaradığımı hissedeyim çünkü bu aralar kendimi bir hiç gibi hissediyorum".
Bende ona düşündüm düşündüm aklıma bu hikaye geldi onu anlattım (vejeteryanlıkta böyle "hatırlama" olayları sık sık olmaz ben bile şaştım kendime )

İşte hikaye:
Hindistan’da bir sucu, boynuna astığı uzun bir sopanın uçlarına taktığı iki büyük kovayla su taşırmış. Kovalardan biri çatlakmış. Sağlam olan kova her seferinde ırmaktan patronun evine ulaşan uzun yolu dolu olarak tamamlarken, çatlak kova içine konan suyun sadece yarısını eve ulaştırabilirmiş. Bu durum iki yıl boyunca her gün böyle devam etmiş. Sucu her seferinde patronunun evine sadece bir buçuk kova su götürebiliyormuş. Sağlam kova başarısından gurur duyarken, zavallı çatlak kova görevinin sadece yarısını yerine getiriyor olmaktan dolayı utanç duyuyormuş.
İki yılın sonunda bir gün çatlak kova ırmağın kıyısında sucuya seslenmiş: “Kendimden utanıyorum ve senden özür dilemek istiyorum.” “Neden?” diye sormuş sucu, “niye utanç duyuyorsun?” Kova cevap vermiş: “Çünkü iki yıldır çatlağımdan su sızdığı için taşıma görevimin sadece yarısını yerine getirebiliyorum. Benim kusurumdan dolayı sen bu kadar çalışmana rağmen, emeklerinin tam karşılığını alamıyorsun.”
Sucu şöyle demiş. “Patronun evine dönerken yolun kenarındaki çiçekleri fark etmeni istiyorum.” Gerçekten de tepeyi tırmanırken çatlak kova patikanın bir yanındaki yabanî çiçekleri ısıtan güneşi görmüş. Fakat yolun sonunda yine suyunun yarısını kaybettiği için kendini kötü hissetmiş ve yine sucudan özür dilemiş. Sucu kovaya sormuş: “Yolun sadece senin tarafında çiçekler olduğunu ve diğer kovanın tarafında hiç çiçek olmadığını fark ettin mi?… Bunun sebebi benim senin kusurunu bilmem ve ondan yararlanmamdır. Yolun senin tarafına çiçek tohumları ektim ve her gün biz ırmaktan dönerken sen onları suladın. İki yıldır ben bu güzel çiçekleri toplayıp onlarla patronumun sofrasını süsleyebildim. Sen böyle olmasaydın, o evinde bu güzellikleri yaşayamayacaktı.”

Kendini bir hiç ya da işe yaramaz hissedenlere…

Etiket: arkadaş, Arkadaslik, Hayattan, Hayattan, hiç, Hikaye, his, işe yaramaz, Öykü, sucu, tamkarışık

Bunu okuyan şunları da okur;

Cihangir, Gazanfer, Muzaffer!

wolkanca — Tue, 18 Mar 2008 03:08:24 +0000

Bir Fransız entelektüel, Çanakkale savaşı sırasında Trakya'da dolaşmaktadır.
Ordusu, en zor zamanında böylesine müthiş bir direniş sergileyen bir milletin cephe gerisinde ne yaptığını, nasıl yaşadığını merak etmektedir.
Yolu bir kenar mahalleye düşer.
Sokakta üç çocuk görür, üstleri başları perişandır.
Kıyafetleri çeşitli çuvallardan uydurulmuştur.
Neşe içinde oynayan çocuklarla konuşmak ister.
Öğrenir ki; babaları cephededir.
Tam o sırada kenardaki ha yıkıldı ha yıkılacak şekilde duran bir kulübeden çilesi yüzüne heybet olarak vurmuş epeyce yaşlı bir kadın çıkar.
Ve çocuklara doğru seslenir:
"Cihangir, Gazanfer, Muzaffer! Oğlum, çorba yaptım gelin için!"
Fransız aydını, o heybetli Anadolu ninesinin haykırdığı isimleri birer birer aklından geçirir ve "En mağlup zamanında bile çocuklarına Cihangir (Cihanı fetheden), Gazanfer (Kükremiş Arslan) ve Muzaffer (Zafer kazanan) ismi veren bir millet asla mağlup olamaz!" der.

Etiket: Canakkale, Çanakkale savaşları, Çanakkale şehitleri, Cihangir, Cocuk, Çocuklar, Fransiz, Gazanfer, Hikaye, Ivır Zıvır, Muzaffer, Öykü, Tarih, Türkiye

Bunu okuyan şunları da okur;

Söz ağızdan çıktıktan sonra

wolkanca — Mon, 07 May 2007 17:59:52 +0000

Büyük bir hava meydanının bekleme salonunda, genç bir bayan uçağına binmek üzere bekliyordu. Uçağın hareketine saatler olduğu için zaman geçirmek için bir kitap ve bir paket küçük kurabiye satın aldı. Dinlenmek ve kitabını okumak için ise VIP salonunda bir koltuğa yerleşti. Kurabiye paketinin durduğu sehpanın yanındaki koltuğa bir adam oturdu ve dergisini açıp okumaya başladı. Genç kadın ilk kurabiyesini aldı. Adam da bir tane aldı. Kadın çok rahatsız hissetti kendisini ve: 'Ne sinir bir şey! Havamda olsaydım bu cüretinden dolayı onu yumruklardım!' diye düşündü.

Kadın bir kurabiye alıyor, adam da bir tane alıyordu. Çıldıracak gibiydi kadın ama olay çıkarmak istemiyordu. Nihayet son kurabiye kalınca 'Bu küstah adam şimdi ne yapacak?' diye düşündü. Adam son kurabiyeyi aldı; onu ikiye böldü ve bir parçayı kadına verdi 'Aaaa! Bu kadarı da fazla!' diyerek oturduğu yerden kalktı. Çok öfkelenmişti şimdi! Kadın sinir içinde kitabını ve diğer eşyalarını alıp bir fırtına gibi giriş salonuna oradan da uçağın içine yöneldi. Koltuğuna oturdu. Gözlüğünü almak için çantasını açtı. Ne görsün? Kurabiye paketi açılmamış olarak orada duruyordu. Çok utandı. Çok büyük bir yanlış yaptığını anladı. Kurabiyelerinin paketini açmadan çantasına koyduğunu unutmuştu. Adam kendi kurabiyelerini, hiç sinirlenmeden, yüksünmeden kadınla paylaşmıştı. Kadın kurabiyelerinin paylaşıldığını düşünerek çok sinirlenmişti. Ve şimdi bu durumu açıklama şansı yoktu. Özür dileme olanağıda kalmamıştı.
Telafi edilemeyecek dört durum vardır.
Taş atıldıktan sonra
Söz ağızdan çıktıktan sonra
Fırsat kaçtıktan sonra
Zaman geçtikten sonra
Yapacak bir şey kalmamıştır. [via]

Etiket: adam, Hayat, Hayattan, Hayattan, Hikaye, Kadın, kurabiye, Öykü, salon, uçak

Bunu okuyan şunları da okur;

Seviyor:) sevmiyor:(

wolkanca — Sun, 01 Apr 2007 16:46:25 +0000

Günlerden bir gün, evrenin bir noktasında, küçük bir tırtıl gözlerini hayata açmış. Doğal içgüdüleri ile hemen beslenmeye başlamış. Ne bulursa yemiş. Bir süre sonra, yeterince büyüdüğünde, kendine güvenli bir yer bulup, bir koza örmeye başlamış. Bu kozanın içinde geçirdiği uzunca bir sürenin sonunda da, rengarenk kanatlı bir kelebek olup çıkmış.

Minik kelebek, uçabiliyor olmanın da verdiği mutlulukla uçmaya başlamış. Dağlar tepeler aşmış, ormanın her yerini dolaşmış. Derken bir vadiye gelmiş. Rengarenk çiçeklerin bulunduğu bir vadiye. Etrafına şaşkın şaşkın bakarken, vadinin öbür ucunda bir papatya görmüş. Bir anda afallamış. Ne düşüneceğini, ne yapacağını bilememiş. içinden "Ne muhteşem bir çiçek" diye geçirmiş. Ve vakit kaybetmeden yüzlerce renkli, hoş kokulu çiçeğin üzerinden geçip doğruca onun yanında almış soluğu. "Merhaba" demiş papatyaya, "sizi uzaktan gördüm ve yanınıza gelmek istedim.". Nazlı papatya şöyle bir bakmış konuğuna ve "Merhaba" demiş, "ben de yalnızlıktan sıkılmıştım zaten." Ve konuşmaya başlamışlar. Kelebek ona hayat hikayesini, nerede dünyaya geldiğini, geçtiği ormanı, tepeleri anlatmış. Papatya da ona kendinden bahsetmiş. Birbirlerinden gerçekten hoşlanmışlar. Kelebek bütün zamanını papatyayla geçirmiş. Gece olunca beraber yıldızları ve ateş böceklerinin danslarını seyretmişler. Gündüz olunca kelebek, kanatlarıyla papatyayı güneşin yakıcı ışınlarından korumuş. Minik kelebek papatyayı çok sevmiş. O kadar çok sevmiş ki, bir türlü onun yanından ayrılamamış. Papatyanın da onu sevip sevmediğini merak ediyormuş. Ama cesaret edip de bunu papatyaya söyleyememiş bir türlü. Onu kırmaktan, incitmekten, bu yüzden kaybetmekten korkmuş. Papatya da kelebeği çok sevmiş ama o da bir türlü söyleyememiş sevgisini. Duygularının karşılığının olmayacağından, bu yüzden kelebeği kaybedeceğinden korkmuş. Böylece iki sevgili yan yana ama sevgilerini paylaşmadan sürekli sohbet etmişler. Böylece saatler saatleri kovalamış. Günler geçip de, kelebek artık zamanı kalmadığını, gücünün tükendiğini anlayınca, papatyaya dönmüş ve; "Üzgünüm ama senden ayrılmam gerekecek" demiş. Papatya buna bir anlam verememiş. "Neden" demiş. "Yoksa benim yanımda mutsuz musun?". "Hayır" demiş kelebek. "Bilakis, sen benim hayatıma anlam kattın. Fakat biz kelebeklerin ömrü sadece üç gündür. Ve ben de ömrümü tamamladım. Artık kelebeklerin hiç ölmediği bir yere gitmeliyim." Papatya bu duruma çok üzülmüş ama yapacak bir şey yokmuş zaten. Kelebek artık hiç gücünün kalmadığını, daha fazla tutunamayacağı nı fark ettiğinde, son bir gayretle papatyaya "Sevi seviyorum" diyebilmiş ancak. Papatya donakalmış. Sadece "Bende…" diyebilmiş kelebeğin arkasından. Ardından da gözyaşlarına boğulmuş. İçinden "Keşke onun da beni sevdiğini bilseydim. Keşke onu sevdiğimi söyleyebilseydim. " diye geçirmiş. Papatya, sevdiğinin onu sevdiğini bilmeden geçirdiği günlerin acısına dayanamamış. Bir süre sonra yaprakları önce solmuş, sonra da dökülmeye başlamış. Her düşen yaprakta papatya, "seviyormuş" diye geçirmiş içinden.

İşte o günden beri, bunu bilen aşıklar, sevgililerine soramadıklarını hep papatyalara sormuş: "Seviyor mu, sevmiyor mu?"…"

Etiket: Aşk Meşk, Aşk Meşk, Gece, Geyik, Gitme, Hayat, Hikaye, Merhaba, Mutluluk, Öykü, Papatya, Papatya-fali, Sen, Sevgi, Sevgili, Zaman

Bunu okuyan şunları da okur;

Adam

wolkanca — Mon, 26 Feb 2007 17:20:35 +0000

Koyu siyah bir karanlıkta bile vardı gölgesi.. Vazgeçtikleri, terk edemedikleri.. Kıpır kıpır dünyanın donuk adamı. Kim derdi ki bir gün mecbur bırakılacaktı var olmaya? Tattığı, soluduğu, görebileceği her şey.. Söyleyecek çok şeyi vardı ve dinleyeni de.. Kapının eşiğine takılıp sendelediğinde düştü hayalleri. Bir daha yürümek zordu belki. Geceden kalma tütsünün külleri yerde. Adamın külleri yoktu görünürde.. ama o yandı, yandı ve bitti.. İndirdi şalterleri ve işte ışık gitti. Peki onu karanlığa gömen kimdi? Ben söyleyeyim, hayatın ta kendisi. Hızla çevirdi sayfaları ve bitti. Mutsuz son olacağını tahmin etmek zor değildi. Beyazın pürüzsüzlüğünden, siyahın gerçekliğinden vazgeçemedi. Yolun kenarındaki eğri büğrü parmaklığın ötesindeydi. Yapılan hesapların tutmadığını anlayıp hesapsızca yaşamayı seçti. Sonu olmayana ilerledi. Buz gibi sessizlikte ılık bir kelime fısıldadı titremekten yorgun bedenlere. Kal demek yerine mutlu ol diyebildi gidenlere. Yenilgi hiç son olmadı onda. Özgürlüğün yasak olduğu söylenmeseydi, belki o da gülebilirdi. Sonuna kadar ipi çekti… Kendimi vursam, başka biri yaralanacak, öldüğüm gün içimden kuş çıkacak!.. Yaşamın da çorap gibi söküleceğini nerden bilebilirdi? O sadece mutlu olmak istemişti…

Etiket: Aşk Meşk, Hayattan, Hayattan, Hikaye, Öykü

Bunu okuyan şunları da okur;

Sen hiç rüzgârın sesini dinledin mi?

wolkanca — Sun, 07 Jan 2007 15:56:05 +0000

Bazen görmekten, duymaktan çok, hissetmek ister insan. Hissetmek, dünyanın en güzel duygusudur. Küçük ayrıntılara dikkat edip, hissetmek. Mesela, rüzgâr konuşur bazen, anlatır sana bir şeyleri. Oturur dertleşirsin onunla. Ya da deniz kenarında sahilde, dalgalar sır verir. Gülümser bazen veya yağmur, küçük bir çocuk gibi ağlar, seninle. Ya da bir kedi yavrusu ıslanmıştır, titrer yağmurda. Sığınacak bir sıcaklık arar veya bir bebek ağlaması çok şey anlatır. Ama en çok rüzgârı dinlemeyi, anlattıklarını paylaşmayı severim. Yağmurlarda biz arkadaşız. O, ne zaman gelse, ben onun yanındayımdır. Çünkü, söz verdik biz. Arkadaşlar asla terk etmez:) Her ağladığımda, yağmur benim yanımdadır. Her ağladığımda yağmur benim içimdedir.. Son kez ağladığımda da yine yağmur sadık kalmıştı bana.. Bir de yıldızları severim. Hiç gerçekleşmeyen dileklerimi tutarım, onlara bakarken. Gülümser, göz kırparlar bazen. Hisset, sadece yaşamı hisset der bana rüzgâr fısıldayarak. Beni dinlerken, yaşamı hisset.. Sadece benimle tekrar et, bak yaşıyorum ve hissediyorum, her şeye rağmen..

Etiket: Her-seye-ragmen, insanlar, Ivır Zıvır, Kitap, Öykü, Ruzgar, Yagmur

Bunu okuyan şunları da okur;

Bir yaprağın hikayesi

wolkanca — Mon, 04 Dec 2006 20:05:54 +0000

bir sonbahar rüzgarıyla düştüm dalımdan. rüzgar beni nereye götürürse oraya gittim.

dalım… ağacım… ailem…

küçücük yeşil bir yapraktım baharda doğduğumda. rüzgar okşardı saçlarımı. öyle çok severdim ki onu… rüzgar yanımızdan geçerken şarkı söylemeye başlardık ailecek. çoğu insan rahatsız olurdu sesimizden. anlamazlardı çünkü dilimizden.

rüzgar yanımdan geçip giderken hayranlıkla bakardım arkasından. hep başka diyarları canlandırırdım kafamda. öyle cazip gelirdi ki diyardan diyara gezmek. rüzgara derdim: ''beni de götürür müsün?''. o'da: ''olmaz, daha çok küçüksün. seni yanıma alamam.'' derdi.

sonra yaz geldi. rüzgar uğramaz oldu bizim oralara. bu sefer güneş oldu arkadaşımız. oyunlar oynadık onunla. ışık gösterileri yaptık. ama benim aklımın bir köşesinde hep rüzgar vardı. o, güneş gibi değildi. biraz asiydi… özgürdü.

bir gün tekrar çıkıp geldi rüzgar. bana: ''hazır ol. yakında gelip seni alacağım'' dedi. uyku girmez olmuştu gözüme. gözüm hep yoldaydı, acaba ne zaman gelecek diye.

sonunda gelmişti. ama bu sefer önceki gelişlerindeki gibi yumuşak değildi. bir hışımla (aileme bile veda edemeden) kopardı beni dalımdan. ''ne yapıyorsun?'' dedim büyük bir şaşkınlıkla. hırçınlıkla: ''sen değil miydin benimle gelmek isteyen! işte seni de götürüyorum.'' dedi. ben derin bir elemle'' ama aileme bir alasmarladık bile diyemedim.'' dedim. içimi buz gibi yapan bir gülüşle: ''tekrar döneceğin bir yerden ayrılırken öyle denir; ama sen dönmeyeceksin ki…'' dedi. kendimden geçmiş bir durumdaydım. ''nasıl olur?'' dedim. ''sen, sen tekrar gitmeyecek misin bizim oralara? gidicem, gidicem; ama sen yanımda olmayacaksın.'' dedi.

bir yaprak dalından koptuğunda yaşayamaz, ÖLÜR. ama üzülme. bahar geldiğinde, yeşeren yeni yapraklarla beraber seninde bir parçan yeşerir onlarla. eskiden tek bir yaprakken her yeni baharda bin yaprakta can bulursun.''

yıkılmıştım. ölüm ağırlığı çökmüştü yüreğime. ben, ben böyle hayal etmemiştim. bilmiyordum rüzgara arkadaşlık etmenin sevdiklerimden sonsuza dek kopacağım anlamına geldiğini. bir yararı yoktu artık bunları düşünmenin. freni patlamış bir ayrılık yaşamıştım.

artık vakit tamam. karlar üstümü örtmeye başladı. bitiyor burada hikayem; ama baharla beraber tekrar başlayacak yeşeren binlerce yaprakla beraber.

Etiket: Hikaye, insanlar, Ivır Zıvır, Öykü, Yaprak

Bunu okuyan şunları da okur;

walt disney’in başarı öyküsü

muzlupasta — Fri, 18 Aug 2006 21:15:47 +0000

Uzun yıllar önce, Kansas City’de bir genç, gazete gazete dolaşıp çizdiği karikatürleri satmaya çalışıyordu. Ama bütün yazı işleri müdürleri sanki ağız birliği etmiş gibi, biraz da kaba bir dille, ona aynı şeyi söylüyorladı. “Karikatüre yetenekli görünmüyorsun, neden bu işi unutup başka başka şeyler denemiyorsun?”

Ama karikatür, gencin hayatının rüyasıydı.İnsan biricik rüyasını, gayesini nasıl unutabilirdi? Okarikatürü bıraksa bile, karikatür onu bırakmıyordu ki; geceleri rüyalarına giriyor, onu daha fazla yakalayıp kendine çekiyordu. sonunda mahalli kiliselerden birinin rahibi, genci kilisedeki faaliyetlerin resimlerini çizmesi için küçük bir ücret karşılığı işe aldı. Ama çiçeği burnunda sanatçının bir stüdyoya ihtiyacı vardı. Hem resim çizebileceği hem de uyuyabileceği bir yer lazımdı ona. Allahtan ki , kilisenin eski garajı vardı; ama garaj kelimenin tam anlamıyla farelerin istilası altındaydı. Genç, burada yaşamak zorundaydı. Ama günlerini birlikte geçirdiği bu farelerden birisi, tıpkı o genç sanatçı gibi dünya çapında şöhrete kavuşacaktı.

Dünyanın her tarafında tanınan bu fare Mickey Mouse , genç sanatçı ise hayatının rüyasını asla terk etmeyen Walt Disney‘di.

Etiket: Basari, Başarı öyküsü, Çizgi film, Google, Mickey-Mouse, Öykü, Sinema, Sinema, walt-disney

Bunu okuyan şunları da okur;

Su Olduğunu Düşün…

mathilda — Thu, 06 Jul 2006 21:57:26 +0000

Bir an için sen su olduğunu düşün. Su denli özel, su denli yararlı ve su denli çok, tükenmez…

İnanıyorum ki gerçekten de öylesin. Ama ister çeşmelerden dökül, ister göklerden yağ, ister nehirler dolusu ak; dibi olmayan bir kovayı dolduramazsın. Yani seni dinlemeyenlere sesini duyuramazsın… Unutma daha çok bağırdığında daha çok dinlenmezsin, gürültünün parçası olursun yalnızca!.

Suyun yanında olanlar suyu en az içenlerdir. Çünkü; “Su nasılsa burada, gerek yok ki suyu kana kana içmeye” diye düşünürler…

Tıpkı, sesini sürekli duyanların seni dinlemedikleri gibi!O ormandaki hiçbir hayvan, ırmağın gürültüler koparan yerinden su içmeye çalışmadı şimdiye dek. Hepsi, hep sabahın en sakin anını bekledi; suyun durgun yerlerini bulabilmek için. Onlar için en uygun olan kendi istedikleri zamanda. Sen, hep bir su olduğunu düşün. Su gibi güzel, su gibi yararlı, su gibi vazgeçilmez… Ve su gibi yaşam kaynağı olduğunu düşün. Ama su gibi yaşatıcı ol. Su gibi yıkıcı, sürükleyici ve öldürücü değil!..

Su gibi özel, su gibi güzel, su gibi yararlı, su gibi gerekli ve su gibi bitmez tükenmez olduğunu da unutma. Ayrıca su gibi sakin olabileceğin gibi, su gibi de “kıyametler” koparıcı olabileceğini unutma…Vadiler varken önünde ve ovalar varken, yayılabileceğin küçük ırmaklara ayırabiliyorsan kendini ve bardaklara bölebiliyorsan, yaşam verirsin çevrene.

Tercih elindeydi hep ve hep de “senin” ellerinde olacak… Ya tutmayı öğreneceksin dilini ya da hiç durmadan konuştuğun için, yalnızca bomboş ve anlamsız sesler çıkartan birisi olduğunu zannettireceksin çevrendeki insanlara!

Ama yapman gereken şu değil mi? Düşüneceksin ne zaman ne söyleyeceğini. Düsüneceksin kimin dinleyip dinlemediğini, kimin anlayıp anlamadığını. Düşüneceksin anlatmak istediklerinin ne kadarını anlatabildiğini… Sen şimdi “su olduğunu” düşün ve kendini “su gibi” hisset…

Su gibi özel, su gibi güzel, su gibi berrak, su gibi yararlı… Su gibi yaşam kaynağı ve su gibi bitmez tükenmez olduğunu anımsa… Ama yine su gibi “bir küçük bardağın içine” sığdır ki kendini girebilmeyi öğren insanların damarlarına. Yaşam ver… Vazgeçilmez ol!..

Etiket: Alintilar, Hikaye, insanlar, Ivır Zıvır, Öykü, Su

Bunu okuyan şunları da okur;

Gerçek Sevgi

muzlupasta — Thu, 22 Jun 2006 16:57:19 +0000

Koskoca bir bahçede harikulada çiçekler içinde bir papatya..Ve papatya aşık olmuş, yanmış tutuşmuş Ak sakallı bahçıvana..Bir ümit bekliyormuş. Yüzlerce
çiçeğin arasından Onunla, sadece onunla saatlerce ilgilensin.. Buz gibi suyunu sadece ona döksün istiyormus.. Sadece ona değsin makası, Sadece ona
gülsün dudakları.. Kıskanıyormuş bahçıvanı,

Kırmızı güllerden, Sarı lalelerden, Mor menekşelerden..Zambaklardan…Papatya, sadece bahçıvan için açıyormuş, Bembeyaz yapraklarını.. Bir gün, Aşkı öyle büyümüşki.. Papatya yapraklarını taşıyamaz olmuş.. Eğilivermiş boynu..Toprağa bakıyormuş artık..
Bahçıvanın sadece sesini duyuyormuş Ayaklarını görüyormuş..Bunada şükür diyormuş.. Yetiyormuş ona, bahçıvanın varlığını hissetmek.. Zaman akıp gidiyormuş..Papatya bahçıvanın yüzünü görmeyeli çok olmuş.. Ne var sanki boynumu kaldırsa Bir kerecik daha görsem yüzünü diyormuş.. Ve işte bir gün..
Bahçıvan papatyaya doğru yaklaşmış.. İncecik bedenini ellerinin arasına almış..Elindeki sopayı, köklerinin yanına, toprağa sokmuş bir iple papatyanın gövdesini bağlayıvermiş sopaya.. Papatya o an daha çok sevmiş
bahçıvanı.. Hala göremiyormuş onu, Ama bedeni kurtulmuş.. Uzun bir müddet sonra, Bahçıvan uğramaz olmus bahçeye.. Gelen giden yokmuş.. Kahrından ölecekmiş papatya..Ama işte bir sabah… Hortumdan akan suyun sesiyle
uyanmış.. Derin bir oh çekmiş.. Çılgıncasına sevdiği bahçıvan geri gelmiş..
Birden, kendisine doğru gelen iki ayak görmüs.. Bu onun delicesine sevdiği bahçıvan değilmiş..Başka birisiymiş.. Adamın elinde bir de makas varmış..
Papatyanın kafasını kaldırmış yukarıya doğru..Ne güzel açmışsın sen öyle demiş.. Bu gencecik, yakışıklı bir delikanlıymış..Gözleri gök mavisi, saçları güneş sarısıymış.. Ama gövden seni taşımıyor demisş. Elindeki makası papatyanın boynuna doğru uzatmış..Ve bir hamlede başını gövdesinden ayırmış.. Papatya yere düşerken hatırlamış sevdigini.. O ak saçlı, ak sakallı, yaşlımı yaşlı bahçıvanı hatırlamış..Birde o gencecik, yakışıklı
delikanlıyı düşünmüş.. Ve o an anlamış, neden o yaşlı bahçıvanı sevdiğini..O her seye rağmen, papatyaya emek vermiş.. Ona hiç bir zaman güzel oldugunu söylememiş, Ama onu aslında hep sevmis.. Papatya anlamış artık..Sevgi, emek istermiş…Yere düstüğünde son bir kez düşünmüş sevdiğini..Teşekkür etmis ona içinden..Son yaprağıda kuruduğunda, Biliyormuş artık..
Gerçek sevginin,söylemeden, yaşamadan, ve asla kavuşmadan varolabileceğini*

Etiket: Aşk, Aşk Meşk, Aşk Meşk, Gerçek Aşk, Hikaye, Öykü, Sevgi

Bunu okuyan şunları da okur;

Cennetteki komşu

wolkanca — Tue, 13 Jun 2006 01:12:04 +0000

Hz. Musa, bir gün tanrı’ ya seslenmiş: “tanrım, cennette sonsuza kadar komşum olacak kimseyi çok merak ediyorum. çünkü kapımı her açışımda sonsuza kadar onu göreceğim. lütfen bana onun kim olduğunu bildirir misin? insanoğlunun ne kadar meraklı olduğunu daha adem’in yasak meyveyi yemesinden beri bilen Allah, Musa’ya “şanslısın Musa, senin cennette komşun olacak kişi şu anda yaşayan insanlardan. horasan da ulu Camii’nin yanındaki şen kasap’ın sahibi rıza demiş. bir peygamber olarak komşusunun başka bir peygamber veya ermiş bir zat olmasını bekleyen Hz. Musa bu duruma şaşırmış ve ” şimdi bu adamın yaptığı iyilik ne ola ki, bir peygambere komşu olmayı başarmış olsun?” diyerek horasan’a bu adamı görmek için yola çıkmış. o zamanlar Hz. Musa’nın adı yaygınmış; ama, görenler sadece mısır a gelenlermiş. Hz. Musa, horasan’a vardığı zaman bu dükkânı bulmak hiç de zor olmamış. dükkânda orta yaşlı, orta boylu, kumralca, yakışıklı bir adam varmış. müşterileriyle sohbet eden kasap, Hz. Musa girince de ona “hoş geldiniz” demiş. adamın tatlı dilli ve güler yüzlü oluşu nedeniyle Hz. Musa kendi kendine “acaba güler yüzlü, tatlı dilli oluşu nedeniyle mi komşuluğu hak etti” diye düşünmüş. kasap eti tartarken hak geçmesin diye o kadar titiz davranıyormuş ki Hz. Musa “acaba ölçüde bu kadar adaletli olduğu için mi hak etti?” diye düşünmüş. müşteri gidince, Hz. Musa, kasaba yabancı olduğunu ve kalmak için bir han aradığını söylemiş. kasap “horasan da bir tane han var. o da İranlı halı tüccarları geldiği için doludur. en iyisi siz gelin benim misafirim olun. ben yalnız yaşayan bir insanım. hem geldiğiniz yerleri bana anlatırsınız” diyerek Hz. Musa’yı davet etmiş. Musa da kabul ettikten sona kendi kendine ” acaba misafirperverliğinden dolayı mi hak etti?” diye düşünmeden edememiş. akşam olunca kasap, misafiri için bol miktarda biftek, bonfile, şiş hazırlamış. Hz. Musa yine ” acaba cömertliğinden dolayi mi hak etti?” diye sormadan edememiş. eve geldikleri zaman bahçenin ve evin içinin temizliğine şaşan Hz. Musa bu defa da “acaba temizliğinden dolayı mi tanrı’nın çok hoşuna gitti?” demiş. kasap, kaşla göz asında misafiri için sofrayı hazırlamış. Hz. Musa’ya ” siz uzun yoldan geldiniz, acıkmışsınızdır, hemen başlayın, benim azıcık işim var” demiş. adamın kendisini yalnız bırakıp gitmesinden şüphelenen Musa, hemen adamın peşinden gitmiş. bir de ne görsün? adam çok yaşlı bir bayanı yatağından doğrultmuş, ona sütünü içiriyormuş. Hz. Musa ” bu da kim? yalnız kaldığını söylemiştin” deyince, adam: “bu benim annemdir. babamın ölümünden sonra felç geçirdi, belden aşağısı tutmuyor. ben, belki, evleneceğim kimse annem ile yeterince ilgilenemez diye evlenmedim. annem sakin bir insandır, fazla konuşmaz sadece sürekli olarak bir duası vardır, onu mırıldanır.” bunun üzerine Hz. Musa “söyle bakalım annen nasıl dua eder?” diye sorar. bunun üzerine kasap biraz gülümseyerek “gerçi, pek öyle olacak şey değil; ama, annem sürekli der ki: evladım ben senden razıyım. inşallah cennette Hz. Musa’ya komşu olursun. ben kim, koskoca Musa’ya komşu olmak kim?” Hz. Musa “inşallah tanrı, annenin isteğini gerçekleştirecektir” diyerek, o akşam orada kalarak ertesi sabah mısır’a gider ve bu olayı herkese anlatır.

Etiket: Anne, Cennet, Din, Hayattan, Hayattan, Hikaye, Hz isa, Hz.-musa, insanlar, islam, komsu, Öykü, Rivayet