Bu blogun yazarlarından olan arkadaşımız Burak, kendi kişisel blogundan burayı mimlemiş.
Mim konusu herhangi bir yerde herhangi bir Türkçe katili herhangi bir şey gördüğümüz de onun fotoğrafını çekip blogunuza koyamk koymak ve yazmak.
Ben şu anda böyle bir fotoğraf çekemedim, yani karşılaşmadım bu yakın zamanda öyle bir şeyle ama karşılaşmış olan blogcu varsa aranızda üzerine alabilir bu mimi.
Evet bugün 23 Nisan… Tam 1 yıl önce yarın Duygu'yla ilişkimiz başlamıştı 
Tam 1 yıl önce… Ve aradan çok güzel 11 ay geçti. Ama bir ay önce ne olduysa oldu ve herşey değişti. Ve şu anda yine kavga ediyoruz. O bir ayda da neler olmadı ki…. Ben onun için canıma bile kıymaya kalkıştım. Birkaç gün hastanede yattım. Ama oralı değil… Ve tüm bu olanlar elimde olmayan bir hastalık yüzünden oldu… Karşısında kendimi tutamadım çok ağladım, ama o arkadaşlarıyla şakalaşıp güldü…. Ama Allah kahretsin beni!!! Ne onur, ne şeref… Hiç birşey bırakmamasına rağmen hala deli gibi seviyorum. Ve beni tüm ilişkimiz boyunca beni kandırdığını da bildiğim halde… Ve bu durumda beni affetmesini engellediğimi söylüyor yaptıklarımdan dolayı… Kim kimi affedecek? Ve hala onun için sürekli ağlıyorum. Bu yazıyı yazarken de ağlıyorum. Artık gözümde akacak yaş kalmadı! YETER AQ ARTIK YETER YETER!!!! AL CANIMI!!! YOKSA TEKRAR BEN DENEYECEĞİM!!!!!!!
Arka sıradayım… Dersteyiz ama tek kelime dinlemedim. Az önce -size saçma gelse de- telefonumdaki oyunla dertleşiyordum. Bu oyunu hep, kendimi boşlukta hissettiğim zaman rahatlamak için oynuyorum… Bilgisayarı da yıllarca bu amaçla kullandığım için bağlandım zaten ona… O da aynı bu oyun gibi kaçış yolu oldu benim için.
"O" ise en önde oturuyor. Ne halde olduğumu görmüyor, görmek istemiyor ya da umrunda değil. Ama mutlu olduğunu görmek hoşuma gidiyor. Bu kadar şeyden sonra nasıl bu kadar mutlu olabildiğini merak etsem de…
Normalde karamsar ve mutsuz birisi değilim. Ama son zamanlarda böyle olmayı beceremiyorum. Belki de mutlu olmak öğrenilebilir ve uygulanabilir bir olgudur. Belki biri bana öğretse bu durumda da yapabilirim. Ama ben dışlanmış biriyim; kimse yapmaz bunu bana… Benim normalliklerim yüzünden oldu bunlar. Çünkü bir tek bana ait onlar… Anlayamadılar; umrumda değil… Yıllarca suyun normal koşullarda 100 derecede kaynamasının ilgimi hiç çekmediği gibi!
Yazının tamamını okuyun »
Şu anda saat 03:18… Bir arkadaşım müstakil evinin damındayız. Kafam süper ötesi! Bir elimde de defter var yazıyorum bakalım. Kafası güzel, gece gece damda içip elindeki deftere blog girdisi yazan tek insancık benimdir heralde.
Karşımdaki sızmak üzere. Aşağıdaki arkadaşlara arada bağırıp gidin bira alın lan diyoruz. Sövüyorlar haliyle. İş başa düşecek son 3 şişe kalmış masanın altında zaten. Yasin'e de git al diyemem o zaten çok beter arada koyuyor masaya kafasını ben kaldırıyorum. Uyursa tek başına içmek sıkıcı oluyor. Muhabbet edecek adam lazım yoksa içmek bahane zaten. Derdini anlatacan, ona buna sövecen, kızlardan dert yanacan.
Gittim bi 6 şişe daha aldım eğer bunları da içersek kesin uzayda hissederiz kendimizi. Şimdi kaç tane oldu onu da bilmiyorum zaten.
İnşallah bu yazdıklarımı sabah okuyabilirim. Çünkü elime hakim olamıyorum arada karalama gibi oluyor yazdıklarım. El mübarek bir oraya, bi buraya kayıp duruyor. Bi resim falan karalayayım dedim ama beceremedim onu da.
Üff… Yine kız mevzu açıldı. Zaten 2 lafımızın 3'ü kız mevzusu! Benim 11 aydır süren çok güzel bir ilişkim vardı. Şimdi herkes diyecek "Ne lan bu yaşta ilişki, güzel, düzenli falan. Sen ne anlarsın ki?". Desinler valla hiç umrumda değil özellikle bu kafayla dövseler farketmem. Herneyse işte 11 ay sürdü falan, sonra ne olduysa geçen hafta herşey bozuldu, işler kötü gitti. Kızın ailesi beni istemiyordu. Okuldan samimi olduğu bir öğretmenle konuşmuş babası. O öğretmen de kıza "Dondurucuya koyun, liseyi bitirin sonra oturun konuşun." demiş. Bu da kıza mantıklı gelmiş. Ama şu anda durumumuz ne onu ben de bilmiyorum, o da bilmiyor. En kötüsü de bu galiba.
Saat 4:30'u geçmeye başladı. O aldığımız '6'dan da geriye elimizdeki birer taneler kaldı. Artık yeter bu kadar galiba. Son aldıklarımızdan karşımdaki pek içmedi zaten hepsini içirdi bana. Az sonra aşağıdakilerle bir olup benle uğraşacaklar eminim. Ama şu anda herşey çok güzel geliyor; kalem kağıda sanki hiç değmiyor, uçuyor gibi. Titriyorum ama üşüdüğümü hissetmiyorum. Üzerimde sadece pijamam var. Çorap, ceket, kazak vs yok. Süper de esiyor. Sabaha kalkamayacam heralde.
Son yudumları da içtik. Şimdi aşağı inme vakti….
Yazının tamamını okuyun »
