Tek yaptığın kafamı karıştırmak! | Blog ve Wolkanca

Saat gecenin bilmem kaçı. Bilmem kaç gündür mutluyum seni unuttum! Başkasına gidecektim! Neden izin vermiyorsun, kafamı karıştırıyorsun? Sana arkadaş bile olmayalım demedim mi?

Az önce aradın "Seni seviyorum!" dedin!!! Neydi bu şimdi? O kadar yaptıklarını unuttun herhalde? Ne çabuk unuttun daha dün içinde bana karşı bir şey kalmadığını söylediğini yerdeki karoları sayarak? Ne demek belki barışabiliriz? Bana sordun mu artık barışmak isteyip istemediğimi?

Unuttun mu telefonda saatlerce ağladığımı dinleyip de hiç bir şey demediğini? Ve senin ağlamanı 5 saniye görüp dayanamadığımı? Ve her ne kadar kırgın da olsam, moralin bozukken bir şey yemediğinde poğaça ayran getirdiğimi?

O arkadaşım deyip güvendiklerin, bana değiştiklerin yarın bir gün seni satınca yanına benden başkası olacak mı sence? Peki kim gelecek arkandan sen gözlerini kapatsan bile? Çevrende kim sadık herhangi birine, benim sana olduğum kadar beraber olmasak bile?
Yazının tamamını okuyun »

Arka sıradayım… Dersteyiz ama tek kelime dinlemedim. Az önce -size saçma gelse de- telefonumdaki oyunla dertleşiyordum. Bu oyunu hep, kendimi boşlukta hissettiğim zaman rahatlamak için oynuyorum… Bilgisayarı da yıllarca bu amaçla kullandığım için bağlandım zaten ona… O da aynı bu oyun gibi kaçış yolu oldu benim için.

"O" ise en önde oturuyor. Ne halde olduğumu görmüyor, görmek istemiyor ya da umrunda değil. Ama mutlu olduğunu görmek hoşuma gidiyor. Bu kadar şeyden sonra nasıl bu kadar mutlu olabildiğini merak etsem de…

Normalde karamsar ve mutsuz birisi değilim. Ama son zamanlarda böyle olmayı beceremiyorum. Belki de mutlu olmak öğrenilebilir ve uygulanabilir bir olgudur. Belki biri bana öğretse bu durumda da yapabilirim. Ama ben dışlanmış biriyim; kimse yapmaz bunu bana… Benim normalliklerim yüzünden oldu bunlar. Çünkü bir tek bana ait onlar… Anlayamadılar; umrumda değil… Yıllarca suyun normal koşullarda 100 derecede kaynamasının ilgimi hiç çekmediği gibi!


Yazının tamamını okuyun »