Hikaye | Blog ve Wolkanca

Lise okuyan herkes muhakkak evlilik hayalleri kurmuştur, benimki de öyle bişeydi işte geçip gitmişti ama geçenlerde aklıma geldi baktım bloga yazacak bişey de yok, ben de oturup beynimin en arka raflarında bulunan çekmeceleri kurcalayıp bu yazıyı yazmıştım. Umarım beğenirsiniz.

Önce arkadaşı ile tanışmıştım, üstü şişhane altı şehane tipi kızlardandı hafif, en azından o kendini öyle zannediyordu. Lisede aynı servisteydik, şıpsevdi değilim, ondan sadece hoşlanmıştım, laklak yaparken iki laf arasında çıkma teklif ettim. Şok oldu biraz, ertesi gün telefonu mu uzatıp evet mi hayır mı diye sordum. Tamam dedi, telefon numarasını yazdı. Keşke hiç bulaşmasaydım, mesajlaşmaya başladık. Bir kaç gün sonra yine bir toplu laklak sırasında, bir arkadaşı telefonu mu istedi, müziklere bakacakmış güya. Ardından, git yanımızdan diye bir çığlık duydum, hala beynimde sedalanır o ses. Ne oldu? Demeye kalmadan, telefonu gözüme soktu. Bu ne? Diye. Sormadan mesajlarıma bakmış. Telefonda terk etmek üzere olduğum bir kızın mesajlarını görmüş, hem de içli dışlı mesajlar.

Haklıydılar aslında, benim ki mosmor olmuştu. Gerçi hiç umrumda değildi ama, aldatılmış bir kızın şerri kötü oluyormuş. Ben onunla konuşurken filan yanında bir kız arkadaşı vardı hep. devamını okuyun »

Bu blogda aşağıdaki video gibi onlarca garip olaya ait video, resim ve içerik mevcut.
devamını okuyun »

Büyük bir hava meydanının bekleme salonunda, genç bir bayan uçağına binmek üzere bekliyordu. Uçağın hareketine saatler olduğu için zaman geçirmek için bir kitap ve bir paket küçük kurabiye satın aldı. Dinlenmek ve kitabını okumak için ise VIP salonunda bir koltuğa yerleşti. Kurabiye paketinin durduğu sehpanın yanındaki koltuğa bir adam oturdu ve dergisini açıp okumaya başladı. Genç kadın ilk kurabiyesini aldı. Adam da bir tane aldı. Kadın çok rahatsız hissetti kendisini ve: 'Ne sinir bir şey! Havamda olsaydım bu cüretinden dolayı onu yumruklardım!' diye düşündü.
devamını okuyun »

Günlerden bir gün, evrenin bir noktasında, küçük bir tırtıl gözlerini hayata açmış. Doğal içgüdüleri ile hemen beslenmeye başlamış. Ne bulursa yemiş. Bir süre sonra, yeterince büyüdüğünde, kendine güvenli bir yer bulup, bir koza örmeye başlamış. Bu kozanın içinde geçirdiği uzunca bir sürenin sonunda da, rengarenk kanatlı bir kelebek olup çıkmış.
devamını okuyun »

Rüzgar güneşle iddiaya girer, yaşlı adamın pelerinini üzerinden uçurabileceğine dair… Sonrada bütün kuvvetiyle eser… yel olur… Fırtına olur, gitgide şiddetini arttırır da… Yine de bırakmaz adam… Hatta daha da sıkı sarılır. Bir türlü bırakmaz… Sonunda rüzgar mahcup bir şekilde pes edince… ‘Birde beni seyret’der güneş ‘hadi canım sende’ der rüzgar, benim yapamadığımı sen nasıl yapacaksın ki derken… Güneş, kemiklerine kadar ısıtınca adam, pelerine ihtiyaç duymaz olur.. çıkarır önce… sonrada bu sıcakta taşımak istemeyip bırakır bir ağacın altına… ihtiyacı olan alsın diye… Çoğu zaman sıcak bir gülümseme, içten, samimi bir yaklaşımla kolayca çözebileceğimiz sorunları, yanlış yönde çok büyük efor sarf etsek bile çözemeyiz… Her şey sahip olduğu realitesine sıkı sıkıya yapışmak ister var olabilmek için!.. Her zaman güneş gibi olmak lazımdır oysa… Yaratanın yarattığı doğamızda bu vardır çünkü…

Koyu siyah bir karanlıkta bile vardı gölgesi.. Vazgeçtikleri, terk edemedikleri.. Kıpır kıpır dünyanın donuk adamı. Kim derdi ki bir gün mecbur bırakılacaktı var olmaya? Tattığı, soluduğu, görebileceği her şey.. Söyleyecek çok şeyi vardı ve dinleyeni de.. Kapının eşiğine takılıp sendelediğinde düştü hayalleri. Bir daha yürümek zordu belki. Geceden kalma tütsünün külleri yerde. Adamın külleri yoktu görünürde.. ama o yandı, yandı ve bitti.. devamını okuyun »

Zaman gelmiş kaplumbağalar ülkesinde su tükenmiş napçez netçez derken aralarında en yaşlı olanı şu dağı görüyor musunuz dağın arkasında bi göl var koca dağı hepsi aşamazlar ya aralarında en genç iki kişiyi seçip onların gitmesine karar verilmiş.
Genç kaplumbağalar 25 yıl sonra göle ulaşmışlar.
Ohhaaa demeyin anca çıkmışlar dağı uzun yıllar yaşıyorlar nasılsa ve o anda fark etmişler yanlarına suyu götürecek kap almadıklarını eee napıcaz şimdi. devamını okuyun »

Masal Diyarlarının Masal Kızı, sen hiç yaşadın mı gerçekle.. Hani vardır ya Masal diyarlarının güzel Masal Kızı, hani hep ulaşır ya prensine mutlu sonla, yolu mutluluktur masal kızının, yoktur gözyaşı sonunda masalın. Bir Masal da benden olsun, Masal kızının masal yerine gerçekler dünyasına ve bu diyarlardaki yaşama akıttığı gözyaşını anlatayım. Günlerden bir gün Masallar Diyarından çok güzel bir Masal kızı gerçekler dünyasına gelir. Farkında olmadan boyut değiştirmiştir O. Gerçekler dünyasına geldiğinde inanamaz gördüklerine. Çok güzel görünen bir dünya vardır önünde, insanlar birbiriyle konuşup gülüyorlar, şakalaşıyorlar. Güzel gerçekten Masal Dünyamdan daha güzel bu dünya diye düşünür Masal kız. Sonra bir gün yanlarına yaklaşır, onların arasında yaşamak istediğini söyler. İlginç gelmiştir çünkü. Aralarından bir genç ona yaklaşarak, yanılma sakın Masal Kız, hiçbir şey göründüğü gibi değil bu dünyada der. Hiçbir Şey Göründüğü Gibi Değil. devamını okuyun »

bir sonbahar rüzgarıyla düştüm dalımdan. rüzgar beni nereye götürürse oraya gittim.

dalım… ağacım… ailem…

küçücük yeşil bir yapraktım baharda doğduğumda. rüzgar okşardı saçlarımı. öyle çok severdim ki onu… rüzgar yanımızdan geçerken şarkı söylemeye başlardık ailecek. çoğu insan rahatsız olurdu sesimizden. anlamazlardı çünkü dilimizden.

rüzgar yanımdan geçip giderken hayranlıkla bakardım arkasından. hep başka diyarları canlandırırdım kafamda. öyle cazip gelirdi ki diyardan diyara gezmek. rüzgara derdim: ''beni de götürür müsün?''. o'da: ''olmaz, daha çok küçüksün. seni yanıma alamam.'' derdi.

sonra yaz geldi. rüzgar uğramaz oldu bizim oralara. bu sefer güneş oldu arkadaşımız. oyunlar oynadık onunla. ışık gösterileri yaptık. ama benim aklımın bir köşesinde hep rüzgar vardı. o, güneş gibi değildi. biraz asiydi… özgürdü.

devamını okuyun »

Bir zamanlar ayaklarının kırkınıda müthiş bir hünerle kullanan çok güzel dans eden bir kırkayak varmış. Ormanda tüm hayvanlar kırkayağın dansını seyretmeye gelirler ve her seferinde onun dans edişine hayran kalırlarmış. Ama onun bu dans edişini beyenmeyenlerde varmış onlardan biride kurbağaymış.
Kurbağa ne yapsamda kırkayağın böyle güzel dans etmesini engellesem? diye düşünüp duruyormuş. Güzel dans etmiyorsund ese olmazmış, ben senden daha iyi dans ediyorsum dese yine olmazmış çünkü herkes kırkayağın çok güzel dans ettiğini biliyormuş. Sonunda düşünmüş taşınmış ve bir plan hazırlamış.
Oturup kırkayağa bir mektup yazmış. “Eşi benzeri olmayan saygı değer kırkayak kardeşim! diye başlamış mektubuna. “Sizin benzersiz danslarınızın nacizane bir hayranıyım. Müsadenizle sizden şunu öğrenmek isterim; Nasıl böyle güzel dansedebiliyorsunuz? Acaba önce 13. sol ayağınızı sonrada 27. sağ ayağınızı atarakmı dansa başlıyorsunuz? Sonrada 11. sağ ayağınızı kaldırıp 35. sağ ayağınızımı indiriyorsunuz? Cevabınızı bekliyorum. imza: nacizane hayranınız, kurbağa”
Kırkayak mektubu alır almaz nasıl dans ettiğini düşünmeye başlamış. Önce hangi ayağını attığını? Ondan sonra hangi ayağını kaldırdığını? Ve sonunda ne olmuş sizce?
Kırkayak dans etmeyi bırakmış. İşte bize aklın yaratıcılığı nasıl engelleyeceğine dair çok güzel bir örnek.
Sevgili arkadaşlar lütfen bana sorularınızı yazarken neyi nasıl yaptığımı sormayınız, sizin ne yapmak istediğinizi ve benim size nasıl yardımcı olabileceğimi yazınız.
Ben koyunlarımı çayıra salıyorum ve ondan sonra onları güdüyorum, bu aynen bir ressamın önce çizeceği şekli hayal edip hayalinde o resimi bitirip daha sonra eline boyaları alıp hayalinde bitirdiği resmi tuvale dökmesi gibi resim sanatı sondan başa doğru gider yani ressam hayalinde bitirir resmi sonra hayalindeki resime en yakın olacak şekilde boyalarıyla detaya girer.
Mutlu haber; Yazmaya başladım