Tek yaptığın kafamı karıştırmak! | Blog ve Wolkanca

Saat gecenin bilmem kaçı. Bilmem kaç gündür mutluyum seni unuttum! Başkasına gidecektim! Neden izin vermiyorsun, kafamı karıştırıyorsun? Sana arkadaş bile olmayalım demedim mi?

Az önce aradın "Seni seviyorum!" dedin!!! Neydi bu şimdi? O kadar yaptıklarını unuttun herhalde? Ne çabuk unuttun daha dün içinde bana karşı bir şey kalmadığını söylediğini yerdeki karoları sayarak? Ne demek belki barışabiliriz? Bana sordun mu artık barışmak isteyip istemediğimi?

Unuttun mu telefonda saatlerce ağladığımı dinleyip de hiç bir şey demediğini? Ve senin ağlamanı 5 saniye görüp dayanamadığımı? Ve her ne kadar kırgın da olsam, moralin bozukken bir şey yemediğinde poğaça ayran getirdiğimi?

O arkadaşım deyip güvendiklerin, bana değiştiklerin yarın bir gün seni satınca yanına benden başkası olacak mı sence? Peki kim gelecek arkandan sen gözlerini kapatsan bile? Çevrende kim sadık herhangi birine, benim sana olduğum kadar beraber olmasak bile?
Yazının tamamını okuyun »

Günlerden bir gün, evrenin bir noktasında, küçük bir tırtıl gözlerini hayata açmış. Doğal içgüdüleri ile hemen beslenmeye başlamış. Ne bulursa yemiş. Bir süre sonra, yeterince büyüdüğünde, kendine güvenli bir yer bulup, bir koza örmeye başlamış. Bu kozanın içinde geçirdiği uzunca bir sürenin sonunda da, rengarenk kanatlı bir kelebek olup çıkmış.
Yazının tamamını okuyun »

Kayıp bir kentte yalnızlık düşleri görürdüm eskiden. Düşümde biri dolaşırdı benimle. Yağmur sularınla karanlığa doğru kaçardı benden. O kimsesiz kayıp kentte, kaybolurdum sırf onu bulacağım diye… Hızlıca bir adım atardım ıssız kentin karanlık sokaklarına. O hep kaçar, hep koştururdu beni peşinden. Gitmezdim bazen. Her köşeyi dönüşünde arkasına bakardı o zaman… Ben ise herhangi bir sokağın herhangi bir kaldırımına oturup gelmesini beklerdim onun. Ama hiç gelmezdi… Uyanmayayım derdim bu düşten, hiç olmazsa o gelene kadar uyanmayayım. Ama tam köşeyi dönerdi ki… Gözlerimi açardım geceye. Hüzün kaplardı tüm bedenimi.

O kayıp kentin herhangi bir kaldırımında kayıp çocuklar vardı geceleri… Dudaklarında bir şarkı bir tekerlemeyle belki, birbirlerini kovalıyorlardı umarsızca bağıra bağıra, özgürce… Onları seyreden yaşlı gözlerim dönemeçleri keserdi her seferinde…

Kayıp kente rengarenk bir kar yağdı bir kere. Altında aşıklar dans etti birbirlerini bulup… Ve ben yine bir kaldırıma oturup köşelerden hızlıca dönen ve bana her seferinde el sallayan onu seyrettim çaresiz… Çok yaklaştığımda kaybolduğunu gördüm…

Ve yağmur yağdı kentime. Ve yağmur yağdı sokaklarıma ve kaldırımlarıma… Ve bu gecede uyandığımda kayıp kentte aynaya bakıyorum, kaçıyor suretim… Düşlerinde benliğini kaybeden ben kovalıyorum onu kayıp kentimin sonsuz dönemeçlerinde…

Yalnızlığımın çaresiz düşsel sessizliğinde…

''Mars gezegeni''

• Mars gezegeni Ağustostan itibaren geceleri gökyüzünün
  en parlak cismi olacak. Mars çıplak gözle dolunay kadar büyük görünecek.
  27 Ağustos'ta Mars dünyaya 34,65 milyon mil yaklaştığında en büyük
  göründüğü gün olacak. 27 Ağustos gecesi 00:30'da gökyüzünü izleyin. Yazının tamamını okuyun »