Aşk Meşk | Blog ve Wolkanca

Leylek gelse, o leylek aynen Nils’i İsveçin üzerinden uçurduğu gibi alsa yüreğimi kanatlarına ve uçurabilse yanına, ama malesef o leylek bile aramızdaki engelleri aşmayı başaramaz.
Yahu bırak leyleği, kazı, martıyı sen oradan bır ışık versen bana, ben ışığa doğru uçar adım gelsem yanına.
Amaaann..! Hep kahır Hep kahır bıktım bee..!
Neydi bizi birleştiren o zamanlar ve şimdi ne bizi ayıran hiç bilmiyorum…
Bildiğim tek şey ben seni seviyorum diyorum sense beni duymuyorsun…
Bir şeyler yapmam gerek biliyorum. Sevgi bir eylemdir biliyorum.
Durup düşünüyorum… Aklıma gelen eylemlerin hepsi suç buralarda…
Diyorum, lan Volkan yaz pankartlara sevdanı, git as sokağına pankartı,
Diyorum, lan Volkan yaz geçtiği yollara seni seviyorum lan diye…
Aradığımda benimle bir küfür gibi konuşuyorsun ya hani, ben ona bile razı, sana yine merhaba diyorum.
Diyorlar lan olm! bırak bu kızı sana kızmı yok ben de diyorum bırakamam deli gibi seviyorum! hehee!
Sonunda aşkını kapadım, hapsettim bir yerlere…
Şimdi seni unutmaya değil çabam aşkımı hapsettiğim yeri unutmak, görmezlikten gelmek anıları…
Kafamın içinde filler sevişiyor her gece yatıp uyumak öyle güç sensiz off!
Başka bir tende bulamıyor bu beden, biliyorum bunu ama her dokunduğum yer sen oluyorsun…
Seni düşünmemeye çalışmak için yapmadığım kalmadı, şu dünyada öyle çok yıkıldımki yerlere vuruldum, zaman zaman süründüm! ve sonunda ayağa kalktım tekrar yürüdüm lakin senin bu sevdan beni bir nakavt etti bebek ben hala aşkınla sürünüyorum!.
Her şeyin sonu var derlerdi de inanmazdım. Belkide inanmak işime gelmezdi, doğruymuş. Yaşanılanlar, karşılıklı paylaşımlar, hüzünler, sevinçler, durup düşünmeler ,pes etmeler, yeniden basliyorum demeler, gözyaslari, yalanlar, olmamasi gereken doğrular, birbirinden garip hal ve hareketler… Etrafimizda dolasan bu olaylarin hepsi bizi şekillendiren, hayatimiza yön veren olgular degilmidir? İçinden işimize gelenleri seçeriz, en azından böyle olmalıydı deriz hep. Sanki hüzün bizim adresimizi bilmiyormuş gibi. Hep gülmek isteriz bize en çok bu yakışır. Bu masallarda bile olmuyor. Önce ağlatiliyor masal kahramani yerden yere vuruluyor. Mesela saat 12 de kabak oluveriyor bindigi sahane at arabasi. Kahroluyor hatun. Bu masallarında bize verdigi mesaj şu bence. Kimse boşuna kahraman olamaz hayal mahsulü bile olsa. Yılmıyor külkedisi yaşamaya devam ediyor tavan arasında. Bir gün biliyor gelecegini prensin. Bu hüzünlerden başarıyla geçtigi ve mutlulugu hakettigi için prense eş oluyor. Bizde öyle olmalıyız bu hayatta. Mutluluğu yakalamak icin hüzünlere demir atmakla sonunda mutluluğu bulacağımızı bilmeliyiz. Her hayata bir masal misali bakmalıyız. Kahramanı kendimizin oldugu bir masal. Konuları farklı olsada sonunun mutlaka mutlu bitecegi ve şahit olanların gülümseyecegi bir masal. Masallarin kisa olduğunuda aklımızdan çıkarmamamız gerek. Çünkü masal kahramanlarına uzun bir hayat vermez yazarlar. Her şey üst üste gelir. Bir elmayi ısırmakla sonlanan hayat, prensin öpücüğüyle yeniden başlar. Asıinda mutlulukta bundan sonra başlar. O elmayı ısırmakla anlarrz hayatrn güzelligini. Prensin gelmesini beklerken anlarız ciğerlerimize aldıgimız nefeslerin değerini. Yoksa nereden bileceğiz mutluluğun kelime anlamını. Bizim elimizde her şey. Çünkü ne kadar Çabalarsa çabalasın körolası yazarlar her masal mutlu biter.

Sevmek… "Sevmek" dedim. "Yoluna ölmek" dedi. "Yol" dedim. "Alıp başını gitmek" dedi. "Gitmek" dedim. Bir "Ahh" çekip, "Dostlardan ayrılmak" dedi. "Dost" dedim. Durdu. Bana baktı. "Dost" diye mırıldandı. "Yüreğime nasıl koysam bilemediğim" dedi. "Yürek" dedim. "Dünyaları içine sığdıramadığım" dedi. "Dünya" dedim. "Hayatın bir yüzü" dedi. "Yüz" dedim. "Ardında ne gizli bilemediğim" dedi. "Giz" dedim. "Hep çözmeye çalıştığım" dedi. "Çalışmak" dedim. "Bitmeyecek öykü" dedi. "Öykü" dedim. "Binlercesini içimde gizliyorum" dedi. "Gizlemek" dedim. "İşte, her şeyin bitimi" dedi. "Şey" dedim. "Sevda" dedi. "Sevda" dedim. "Peşinden koştuğum" dedi. "Koşmak" dedim. "Hayat, bir maraton" dedi. "Hayat" dedim. "Öyle kısa ki!" dedi. "Niçin kısa?" diye sordum. "Yaşanacak çok şey var, zaman yok" dedi. "Yaşanması gereken ne var? " diye sordum. "Aşk" dedi. "Kaç kere?" diye sordum. "Bin kere" dedi, "Milyon kere" "Neden bir kere değil?" diye sordum. "Bütün aşkların toplamı, en yüce ve tek aşk" dedi. "Önce ona varsan olmaz mı?" diye sordum. "Keşke olsa" dedi, "Ama önce yoğrulmak gerek" "Acı çekmek mi?" diye sordum. "Evet, aşk acısında yok olmak" dedi. "Yok olunca!" dedim. "İşte gerçek aşkta o zaman yaşamaya başlarsın" dedi. "Gerçek aşk!" dedim. "Büyük o!" dedi. Durdum. Durdum. Ve sustum! "Neden sustun?" diye sordu. "Yüreğim titredi sanki" dedim. "Neden?" diye sordu. "Bilmiyorum" dedim. "Büyük O!" "Evet" dedi, "Büyük O!" "Nerede?" diye sordum. "Her yerde" dedi. "Nasıl?" diye sordum. "Yüreğini aç" dedi. "Yüreğimi açmak!" dedim. "Bir tebessümle bak her şeye" dedi. "Tebessüm" dedim. "Her kapının anahtarı" dedi. "Kapı" dedim. "Girmeden bilemezsin" dedi. "Ya korku!" dedim. "Bilinmeyenden korkar insan" dedi. "Ben bilmiyorum" dedim. "Neyi?" diye sordu. "Ben'i" dedim. "Sen kimsin?" diye sordu. "Ben kimim?" diye sordum. "Sevgiyle beslenensin" dedi. "Kimin sevgisiyle?" diye sordum. "Büyük O'nun" dedi. Durdum. Durdum. Yine sustum. "Kimsin?" diye sordum. "SEN'im" dedi.

kimi sonbahar ekimde yağmaya başlayan yağmurlardır; sabırsız ve huzursuz…

“mevsimin hangisi olduğu önemsizdi aslında… bir yazın tam ortasında değilde şubatın soğuğunda da olsaydı seni ilk görüşüm, yine kalbim tutuşacaktı, biliyorum. bilmediğim, ya da o zaman önemsemediğim diyelim birden çıkıverip her yanı saran yangınların içten içe ilerleyen, sinsice kül edenlerden daha çabuk söndüğüydü. farkettiğimde, arada bir etrafı saran dumandan fırsatını bulup normal gözlerle bakabildiğimde artık sönmesine tahammülüm olmadığını düşündüm ilk; korktum. bizim yangınımızı ben kundakladım…

ne yaparsan yap aniden parladığı gibi, yağmaya başlayan okkalı bir yağmurla sönebiliyor böylesi alevler. bitmese de tükenişe yüz tutuyor. yaz yağmurlarına kulak asmadım pek ama ahh kışın habercisi olan var ya, o mahvetti beni… küçücük bir söz, fişi çekti…
sen artık eski sen değilsin, uzaksın bu çekinen sakınan sensin… uzaksın…
gördüğümde bende zaten hep varolmuşluğunu düşünürken seni bunca tanımışlığımdaki uzaklığındı yağan yağmur. damlalar hızlandı, üstüm başım en çok da kalbim perişan…

düşündüm ki kendindin vazgeçemediğin, oysa ben; ben ne haldeyim görmüyorsun. seni bunca severken ellerimden kayıp giden huzuru bilmiyorsun. öylesine bencilleşmişsin ki uzun yalnızlığında, tepkisizlikleri problemsizlik sanıyorsun. madem ki yağmuru yağdırıyorsun, bir şimşek de ben çaktım. ufacık bir gökgürültüsü duyuldu. istedim ki farkına var, böyle giderse biryerlerde bir fırtına kopar. en olmayacak zamanda düşen bir yıldırım bütün o güzelim şehri yıkar…

yetmedi… bir küçücük şimşek huzurumu getiremedi. sabırsızdım, bir tane daha çaktım… birden aydınlandı ortalık, belki gizli kalmış gölgeler kıpırdandı arada yanılttı, bilmiyorum, bilemem de… çarklar hala bir parça yabancı bana… yine de o saniyelerle ölçülen aydınlıkta koca bir savaş gördüm, sen ve sen… öylesine bir mücadeleydi ki verdiğin, gözünün önündeki diğer kavgayı göremedin; benimle ben… kendime yenilmek pahasına elimdeki silahları bıraktım, savaşına katıldım. ikinizi de kurtarmaya çalıştım, yangınımıza bir odun daha attım…”

Tuhaf bir rüyadan uyandım bir gece,
Bir ses benimle konuşuyor gibiydi,
Yer altından akan bir su gibi uzaktı ses,
Kalktım, dedim: Nedir benden istediğin.

Aşıksan ve aşık olduğun kızın seni aramasını ümit ediyorsan, bütün gece ‘duyduğun’ tek ses çalmayan telefonun sesidir. Tüm gece algıladığın tek şey tamda onun seni aramadığıdır. Ounla trene binmek üzere garda bulaşacaksın ve yüzlerce insana rağmen sevdiğin orada yoksa, tüm bu insanları görmezsin bile. Yoluna engeldir bu insanlar olsa olsa, senin için hiç bir önemleri yoktur. Hatta gözüne çirkin ve iğrenç bile görünebilirler. Boşuboşuna ortalıkta yer tutuyorlardır. Senin algıladığın tek şey ise onun orada olmadığıdır.

Muhasebecilerin aşkları da faturalaşmış artık arkadaşlar. Nasıl mı? Buradan görebilirsiniz…

Kalbimin tek sahibi, aşkla sevgiyle bağlandığım gözbebeğim var benim… Tutkum var, delice özlediğim vazgeçilmezim var benim. ve Onsuz geçmek bilmeyen dakikalarım ….O ‘ na AŞKIM diyorum ben. Benim içimdeki tarif edilmeyen duyguları yaşatan ; gözlerine bakmaya hasret olduğum BİTANEM var. Her gün uzakta oluşuna isyan ettiğim çünkü delice özlediğim HAYATIMIN ANLAMI var.
AŞKIM ; BİTANEM ; HAYATIMIN ANLAMI …..sana binlerce teşekkür ediyorum bana mutlulukların, aşkın en büyüğünü yaşattığın için..
Beni sensiz bırakma olur mu? Seninle dolu bu küçücük yürek seni kendinden çok seviyor.. Bu senin için

    İlginç değil mi? Bir gece düşündüm ve wolkanca sayesinde olduğunu sonradan anladığım inanılmaz gerçek bir ilişki yaşadığımı anladım. O benim wolkanca ama hayrandı ama ben VoLKaN dım onu görmüyordum gözüme bile çarpmıyordu dolanıp duruyordum buralarda. Sonra ben bir ara wolkanca olayım dedim çıktım sokaklara onu gördüm onun gözünde ben wolkanca dım ama hayııırrr ben VoLKaN ım diyemedim. Ve artık bende onu seviyordum çünkü o kadar tatlıydı ve o kadar şirin ve o kadar benim gibiydiki. Evet ben gibiydi o da aynı benim gibi sevmeyenleri sevmişti hep ve ben wolkanca kimliğimle onu görmüş onu sevmiştim ve artık bitmişti hayranlığı. Sen Yafrim sende benim gibi, seni sevmeyenleri sevdin hep. Sana acı çektireni… Seni aramayanı, telefonlarına çıkmayanı, çıkınca seninle bir küfür gibi konuşanı sevdin… Sende benim gibi seni incitip üzeni sevdin hep.
    Bakışından hissetmiştim bunu yafrim kokundan, dokunuşundan…
    Beni sevmeyecektin biliyorum beni VoLKaN ı sen wolkanca ya aşıktın. Ama öyle susamıştım ki kendim gibi birini sevmeye… Öylesine muhtaçtım ki yafrim gerçekten incitilmeye, gerçekten acı çekmeye kendim gibi birini özlemeye öylesine muhtaçtım ki seni tanır tanımaz çözüldüm ve wolkanca olmaya devam ettim VoLKaN ı bir kenara bırakıp.
    Sanada olmuştur… Öylesine susamışsındır ki sevilmeye, kendin gibi birini bulunca, tutamaz kendini, her şeyi, belkide söylenmeyecek her şeyi, o an garip bir telaşla söyleyiverirsin aynı benim gibi..
    İlginç değilmi yafrim sen wolkanca ya aşıktın ben VoLKaN gibi olan sana sonra…
    Bir kere çözüldüm sana… Anladın VoLKaN ı gördüm içimde gözlerimde… Bir kere sana senin gibi olduğumu hissettirdim…
    Oysa baştan beri biliyordum; sen seni sevmeyeni seversin yafrim. Tıpkı benim gibi…
    Ama öyle çok özledimki kendim gibi birini sevmeyi… Öyle özledimki kendim gibi biri tarafından incitilmeyi, üzülmeyi…
    Yine aradım seni yoksun… Birileride beni arıyor wolkanca yı arıyor VoLKaN ı bilen yok… Wolkanca yı da kendi gibi birini sevmeyi özleyenler arıyor… Kendi gibi biri tarafından incitilmeyi üzülmeyi özleyen birileri arıyor yafrim…
    Hiç cevap vermiyorum… Ben, Seni istiyorum yafrim, seni arıyorum yafrim…
    KAyıtsızlığınla beni yok ediyorsun ama biliyorum birileride seni yok ediyor… Evet bu bir oyun ve herkes birilerini yok ediyor…
İlginç değilmi yafrim… Ben wolkanca yı yok ediyorum şimdi VoLKaN ım ben… Ama seni seven VoLKaN dı yafrim seni sonsuza dek arayacak o VoLKaN yafrim…

-Ayşe Hanım
-Efendim Mehmet bey

…di

sonra;

-Aşkım -Sevgilim -Bebeğim -Bitanem -Balım -Kuzum -Kulağım -Çemenim -Pötürcüğüm -Danam -Zuzum -Dondurmam -Lolipopum -elmalı şekerim -böceğim -güvercinim -middillim -maymunum -kualam -kadayıfım -pekmezim

…du

    Dün akşam bir kız arkadaşımla sohbet ediyoruz lesson; eks aşklar. Tabi bu konuları dişilerle konuşmak biraz zor bir erkek için çünkü kadın ve erkek beyni aynen metabolizmalar gibi farklı çalışıyor.

    Konu şöyle açıldı ve gelişti; bana dedi ki -sen aşıksın olm, bende tabi ret ettim -yok kızım ne aşkı ben mi alakası yok, dedim o ısrar etti ve eski aşklardan başladık sohbete işte o anlattı ben anlattım derkene ben bir soru sordum -seks için mi aşk yoksa aşk için mi seks? onun cevabı tabi bir normal bir vatandaş gibi aşk için seks oldu. Akabinde ben derinlere indim ve aksi muhalif uslubumü takıldım felsefik konuşmalara başlarım bu arada o karşımda delirmek üzere beni dinliyor…    Bence insanların karşı cinse aşık olmalarının sebebi ölümün soğuk gerçeğine dayanıyor evet taaa ölüm gerçeğine kadar gider bu mevzu.

devamını okuyun »