Bir Damla Su Hayattır | Blog ve Wolkanca

Çok aradım ama bulamadım.Elime bir pps geçmişti.Bir babanın 50 yıl sonrasındaki hayatını anlatan.
En etkileyen kısmı ise “O zamanlar(2000li yılların başı) arabamızı suyla yıkadığımız söyleyince,oğlum hem şaşırdı,inanmadı;hem de sinirlendi.Haklı olarak.” diye bir sözdü.

BUNDAN ÇOOOOOOOOK UZUN YILLAR ÖNCE SU SAVAşLARI DİYE BİR FİLM İZLEMİşTİM SİNEMADA, O ZAMAN ÇOK KÜÇÜKTÜM VE O FİLM BİLİM KURGU GİBİ GELMİşTİ BİZE… AMA şİMDİ O FİLM MAALESEF GERÇEK OLMAK ÜZERE… İNSANLAR UFAK BİR MATARALIK SUYU BİRBİRLERİNDEN ÇALMAK İÇİN SAVAşLAR VERİYORDU…
PARASINI VERDİğİ HER şEYİ SINIRSIZ KULLANABİLECEğİNİ DÜşÜNEN KAFA YAPISINA SAHİP İNSANLARLA YAşIYORSAK BİRAZ ZOR KURTULUR DÜNYAMIZ…

İnsan oğlu günlerce aç kalabilir ama susuz aslaaaa yani suyun hayatımızdaki yeri ve önemi çok büyük bunu unutmayalım

Sularımızı gereksiz yere akıtmayalım İhtiyacımız olduğu kadar kullanalım denizlerimiz Çöl Olmasın

KADINLAR BİR ÇİÇEKTİR
ÇİÇEKLER SU İSTER
KADINLARIMIZDA ÇOGUNLUK DA OLDUKLARI İÇİN
SULARIMIZI İDARELİ KULLANALIM

Ayrıca Enişteeeee Teşekkürler Böyle bir konuya değindiğin için

Ne vakit suyun insan yaşamı üzerindeki öneminden dem vurulsa aklıma kastamonu-vallah kanyonu maceram gelir.Daha doğrusu deneyimim demek daha doğru olur.Ve bu deneyimi dostlara anlattıgımda,’olamaz ya!’diye bana bakan yüz ifadeleri ve ”çok igrençsiniz”diyen sözlerini.Olay 2005 yazında kastamonu-vallah kanyonunda geçti.Biz kanyonu ilk defa geçiyorduk ve harita üzerinden gittigimiz yoluda kontrol ediyorduk.Kanyonun 3. günüydü ve sonuna geldik.Haritaya görede 300 metre sonra çıkış vardı.Sudan ayrılıp 200-250 metrelik bir tırmanıştan sonra iniş ve kanyon bitimi vardı.20 kg’lık sırt çantalarımız ve ağustos sıcagından dolayıda yanımıza her birimiz 500 cc lik birer pet şişe içinde su aldık ve tırmanmaya başladık.Tırmanış bittiginde çıkış filan yoktu ve bir engel daha görünüyordu.Bir engel derken,bir daha bir daha derken geri dönemeyecegimiz engelleride heçerek kaybolduk kastamonu daglarında.Ve suyumuzda tabi çoktan bitmişti.8-9 saatlik bir yoldan sonra susuz ve yorgun bir halde uyumaya karar verdik.Sabah tekrar yola çıktık kahvaltı bile yapmadan.Yapamadık çünkü yanımızda kahvaltılık bişeyler olmasına ragmen bir damla su yoktu ve dilimiz damagımıza yapışmış durumdaydı.Öglen sıcagı tekrar bastırdıgında dr orhan’ın aklına bir fikir geldi ve ‘’serumu içelim” dedi.Yanımıza herhangi bir yaralanmada lazım olabilir diye 200cc lik bir serum almıştık ve kişi başına bir çay bardagı kadar düşen serumları dördümüzde içerek yola devam ettik.Akşam üzeri sanki bir çıkış bulmuştuk ve hızla yamaçtan aşagıya doğru koşmaya başladık.Gittikçe suyun sesi işitilir olmuştu.Birden yamaç bitti ve uçurum çıktı önümüze.50 metre kadar aşagıda suyu görüyor ve duyuyorduk.Ama bizim ipimiz30-35 metre kadardı.Oracıkta yıgılıp bize ninni söyleyen su şırıltısında uyuduk hepimizde ve susuzlugumuzun 2. gecesiydi.Sabah sessizce agustos güneşi hepimizi sırayla uyandırmaya başlamıştı.Çare yoktu indigimiz yamacı tekrar tırmanıp yeni bir çıkış bulacaktık.Ama 2 gündür susuz ve yorgunduk.Yamacı zar zor tırmandıgımızda öglen sıcagı tepemize çoktan çökmüştü.Ölecek kadar susuz ve yaşamla ölüm arasındaki sınıra geldigimizi anlamıştık.İşte o an Dr orhan çantasından su şişesini çıkarıp içindeki sıvıdan bir kaç yudum aldı.Sıraylada hepimiz kendi su şişelerimizden.Dr orhan gece teker teker hepimizin yanına gelerek yaşamla ölüm arasındaki çizgi esnasında bir tercih yapmamız gerektigini bize anlatmıştı ve bizde idrarlarımızı biriktirmiştik su şişelerimizde.Ya ölecektik yada yaşayacaktık!hepimiz yaşamayı seçtik.Evet kendi çişlerimizi içerek.Ve akşamındada çıkabilmiştik kanyondan.Semra arkadaşım bizim kaybolma hikayemizi sırtçantası dergisine yazmıştı uzunca bir yazıyla.Fakat kendi idrarlarımızı içmek zorunda kaldıgımızı yazmamıştı.Halbuki o tatilin hatta hayatımın en büyük deneyimi o andı.

neden saçma şeyler yazıyosunuz
anlamıyorum biraz akılıca düşünün
demi?

slm ! ben ezgi site güzel ama çok az yorum var.çok az bilgi ama süper olmuş ….

!!!!!!!!!!!! tebrikler!!!!!!