Zamanın en zenginlerinden bir tanesi vasiyet eder.Belli ki kendisine güvenemiyordur ; kabre girdigi vakit gelip sorguya cekecek olan Kiramen Katibin meleklerinin sorularına verecek cevaplar için.
vasiyetinde der ki ;
Kİm kabirde beni yalnız bırakmazsa ona neyim varsa yarısını bırakacam.güzel bi tekliftir ama aileden ve cevrelerinden bu vasiyeti gerceklestirmeye kimse cesaret edemez.ucunda ne kadar bugüne göre söylersek milyon dolarlar da olsa herkes cekinir.
zaman gelir adam ölür.mezarlıga giderler.adamı gömemiyorlar.cünkü vasiyet yerine getirilmemiştir.derken ordan gecen bir coban bu kalabalıga rastlar.üstünde pis eski bir pantolon ve bir urganı vardır.
sorar bu kalabalıga “ne oluyor burda ?”
durumu anatırlar coban hiç düsünmeden kabul eder.ne olcak sanki der.
cobanla birlikte ölen adamı mezara koyarlar.üstlerini toprakla doldurarak mezarı kapatırlar.ve ayrılırlar.
derken sorgu melekleri gelirler
bi de bakarlar ki iki kişi var burda biri ölü biri diri
derlerki digeri ne olsa ölü kacamaz biz önce bu diriyi hesaba cekelim
melekler sorguya baslar.önce üzerindeki giydiklerinden hesaba cekmeye baslamıslar.cobana sorarlar bu urganı nerden aldın ?
coban sasırır. böyle bir soru beklemiyor ya.
düsünür dsünür sıkılır kızarır ama urgan için verecek bi cevap bulamaz.
sabaha kadar urgana verecek cevap için cıldıracak kadar olmustur.
neyse sabah olur.aksamki adamlar gelir cobanı uryan bi şekilde kacarken görürler. seslenirler
hey coban ne oldu ne bu hal dur nereye gidiyorsun sana kalan mallarla parayı gösterecektik.
coban biraz duraksayarak derki ;
ben para mal filan istemiyorum.hepsi sizin olsun
sabaha kadar sırtımdaki urganın hesabını veremedim yamalı eski pantoluma daha sıra gelmedi
der ve uzaklasmaya devam eder…