Blog Wolkanca

Yıllar geçmiş, ben acı biriktirmişim. Zamanın ellerinde oyuncak olmuş ömrüm. Buna rağmen çok mutlu olmuşum.Düşmüşüm, dizlerim kanamış. Güçlenmişim sonra, hayata meydan okumuşum.

Küçücük bir yaprakken kocaman bir çınar olmuşum ama anlıyorumki; hep eksik kalmışım. Yorulmuşum, bazen çığlıklarım duyulsun istemişim bazen sessizce ağlamışım kuytu köşelerde. Issızlığı sevmişim bazen, bazen yalnızlığımı unutmak için o boğucu kalabalığa karışmışım. Çoğu zaman dik durmuşum, bazende yerlerde sürünmek istemişim. Sorumluluklarımdan sıyrılmak; zayıf olmak istemişim. Ağlamak istemişim bazen sesim kısılana kadar. Kahkahalarla gülmüşüm bazen olur olmadık şeylere.

Sonra aşık olmuşum birgün. Mutlu olmuşum, bir beden olmanın hazzını yaşamışım. Güvenmeyi öğrenmişim. Mayın tarlasında dolaşmışım çoğu zaman. Ayrılığı öğrenmişim ama unutmayı öğrenmemek için direnmişim. Ailesi olmayan çocuklara üzülmüşüm, yolları ayrılanların yaralarını sarmaya çalışmışım. Annemi daha çok sevmişim. Sabretmeyi öğrenmişim. Direnmeyi, içime kan damlarken gülebilmeyi, mutlu olmayı öğrenmişim. Dostlar edinmişim bir sürü, sevilmişim, çok sevmişim.

Bazen küçük bir kız bazen kocaman bir kadın olmayı başarmışım. Daha çok cümlem olsun diye doyumsuzca çok kitap okumuşum. Cümlelerim unutulmasın diye çok yazmışım.

Takvimden sayfalar bir bir koparken bir tek şey değişmemiş hayatımda; ben hep sana sevdalı kalmışım.